Εμένα οι φίλοι μου είναι

Θα αγοράσω ένα χάρτη της Ευρώπης για τον τοίχο.

 Ίσως όχι μόνο της Ευρώπης. Του κόσμου ολάκερου θα πάρω, γιατί είμαι και ορθολογικός καταναλωτής. Όχι, δεν αποφάσισα τώρα στα γεράματα να γίνω το τέρας του Εκατομμυριούχου στην κατηγορία γεωγραφία. Ναι, θα εξακολουθήσω να μπερδεύω τα ποτάμια. Σιγά τη μεγάλη χασούρα. Αν είχα κανένα ποτιστικό οικοπεδάκι δίπλα στο Ρήνο, θα με ένοιαζε. Όσο θυμάμαι και εκείνα τα βράδια που έχανα τον ύπνο μου να βάφω τους χάρτες στον Άτλαντα, με ξύσμα από ξυλομπογιά και βαμβάκι, τόσο θα στέλνω το Όσλο στην Ουγγαρία από αντίδραση. (Το ξέρω το Όσλο, πλακίτσα σας κάνω. Είχε και Γιουροβίζιον εκεί. Επίσης το Όσλο δεν είναι ποτάμι. Ορίστε. Λειτούργημα κάνω).

 Θα πάρω και ένα κουτί πολύχρωμες πινέζες. Πάλι λάθος κάνεις. Δεν θα κάνω αυτό το εκνευριστικό κλισέ από τις ταινίες, να σημαδέψω πού ονειρεύομαι να ταξιδέψω. Αν ήταν να κάνω αυτό, θα έπρεπε να αγοράσω μια υδρόγειο και να την κάνω σουρωτήρι με ταβανόπροκες. (Αν και πάλι, σε καμμιά τελίτσα του Αιγαίου θα ήθελα να καταλήξω).

Τα χρειάζομαι για να αρχίσω να κρατάω λογαριασμό, πού πηγαίνουν οι φίλοι μετά από εκείνο το "τα λέμε" που ανταλλάσουμε, με έναν κόμπο στο λαιμό . Γιατί εγώ το "αντίο" δεν το λέω. Παρόλα αυτά, έχω βαρεθεί να λέω μικρά και μεγάλα αντίο.

Έχουμε απλωθεί ανα την Ευρώπη με ρυθμούς Ασιατικής γρίπης. 

Κάποιοι το είχαν στο πρόγραμμα, άλλοι αναγκάστηκαν (και αυτό με χαλάει πολύ, οπότε δεν θα επεκταθώ) και σε άλλους προέκυψε. (Ξέρεις τι σουξέ έχουμε αισθηματικά στα εξωτερικά; Αν ήξερες, με μια βαλίτσα στο χέρι θα σε βρίσκαμε τώρα).

 Επειδή όμως είμαστε και επικοινωνιακοί τύποι και ουχί μονόχνωτοι, έχουν πάρει φωτιά όλοι οι γνωστοί στον άνθρωπο τρόποι επικοινωνίας από απόσταση. Πίνουμε νερό στο όνομα κάθε κομπιουτεράκια, που στο γκαράζ των δικών του (έτσι δεν λένε όλοι τους;) ανακάλυψε και έναν ακόμη τρόπο να καταναλώνουμε bandwidth.

 Οι δορυφόροι πρέπει να φέρνουν 2 γύρες τη γη κάθε μέρα, μόνο για χάρη της παρέας. Καμμιά μέρα θα μας στείλει το λογαριασμό για την βενζίνη η ΝASA. Όλα τα στάδια τα περάσαμε νομίζω. Κουτσουμπολιά μέσω Γαλλίας με e-mail, πλάκες, γέλια και θάψιμο στην κακόγουστη Αγγλίδα στο MSN, σχόλια εσωτερικής κατανάλωσης στο facebook, μεσημεριανός καφές, κουβεντούλα και προβληματισμοί με Γερμανία, online μαθήματα για τα sos της στατιστικής, ανταλλαγή σε βιβλιογραφίες μέσω Σκωτίας, ξενάγηση σε μια ενοικιαζόμενη τρύπα του Λονδίνου, όλες οι ανάγκες κρεμασμένες στις 2 άκρες του skype.

Kαμμιά φορά σκέφτομαι πως αν κάποιος από εκείνους τους γονείς που παλιά περιμέναν μήνες για ένα γράμμα από τα παιδιά τους που είχαν φύγει μετανάστες είχε τις δικές μας ευκαιρίες, θα ένιωθε σαν να του χάρισαν τον κόσμο.

Εμένα πάλι, για να είμαι ειλικρινής, δεν μου αρκεί. Όσες φορές και να κάνει το γύρο η κάμερα του υπολογιστή για δω τον ουρανό του Άμστερνταμ, όσες φορές και να συνδυάσουμε ρούχα σε απευθείας σύνδεση με Ισπανία (αν μας παρακολουθεί κανένας πράκτορας ας επέμβει στο σημείο των αξεσουάρ), η παρουσία θα παραμένει μια ψευδαίσθηση.

Γιατί κανένα από αυτά δεν είναι εκείνα τα πρωινά της Τετάρτης, που με έναν καφέ στο χέρι, με γρήγορο βήμα κατά μήκος της παραλίας προσπαθούσαμε να χωρέσουμε όλα τα νέα και όλες τις ανησυχίες σε ένα 20λεπτο (κλεμμένο από τον ύπνο), πριν αρχίσει η τρέλα της μερας. Καμμία νύστα από ξενύχτι γιατί "άναψε" η συζήτηση στον υπολογιστή, δεν συγκρίνεται με την νύστα από το ξενύχτι που προέκυψε από το "πάμε για ένα γρήγορο καφέ" και που παραλίγο να κάνει την Γ. να χάσει την πολυαναμενόμενη ορκομωσία της το επόμενο πρωί και εμάς να φερόμαστε σαν αγγελοκρουσμένα μπροστά στους γονείς της που είχαν διασχίσει και τη μισή Ελλάδα για να το ζήσουν οι άνθρωποι. (Ωραία εικόνα, εμπνέει εμπιστοσύνη)

 Γιατί τα "ζωντανά" γέλια και η ζέστη από τις αγκαλιές πάντα θα κερδίζουν τις παρτίδες όσα if και αν έχει ο αλγόριθμος.