Τον Jamie Oliver τον είχα πρωτοδεί σε ένα από τα κρατικά κανάλια (νομίζω στην ΕΤ1") τότε που ήταν ακόμη απλά ένας χαριτωμένος Αγγλούλης με ένα ποδήλατο και άρχισα να τον βλέπω γιατί ήθελα να πάρω το lower και πίστευα πως ήταν μια καλή ευκαιρία να κάνω listening.
Όσο περνούσε ο καιρός, ήμουν πεπεισμένη για καναδυό πράγματα: α) θα πάτωνα στο listening, β) δεν ήθελα ποτέ να βρεθώ για φαϊ στου Jamie. Ένα γιατί δεν θα καταλάβαινα γρι από ο,τι θα μου έλεγε, και δύο γιατί δεν μου αρέσει να τρώω κοτσάνια.
Μετά από χρόνια ο Jamie έγινε πασίγνωστος, έβγαλε βιβλία, άρχισε σταυροφορία να βάλει την υγεινή διατροφή στα σχολεία Αγγλίας και Αμερικής, έκανε ένα λόχο παιδιά, έβαλε ένα τόνο κιλά και εγώ χρειάστηκε να πάρω και το proficiency για να σιγουρευτώ οτι ο λόγος που δεν τον καταλάβαινα ήταν γιατί ο Jamie ήταν ψευδός. Αυτό που σίγουρα δεν άλλαξε, είναι οτι ακόμη δεν μου αρέσουν τα κοτσάνια.
Πριν περίπου 2 χρόνια, μια φίλη μου έστειλε ένα λινκ από το βιογραφικό ενός σεφ με περίεργο όνομα, συνοδευόμενο από ένα βιντεάκι ενός άνδρα με ένα Παλαιστινιακό φουλάρι για μπαντάνα που ακόνιζε τα μαχαίρια του με βλέμμα πιο κοφτερό από αυτά. Ο σεφ λεγόταν Marco Pierre White και διαβάζοντας το βιογραφικό κατάλαβα οτι αξίζει να κοντοσταθείς λίγο και όχι μόνο εξαιτίας του ονόματος του. Τον ξέρεις τον Μarco. Είναι ο σεφ με το σγουρό μαλλί που αλείφει με τα χέρια ένα κοτόπουλο με "σπιτικό" ζωμό.
Πατέρας Βρετανός, μητέρα Ιταλίδα που πέθανε όταν εκείνος ήταν μόλις 6 χρονών. Αυτή η απώλεια, μαζί με τα σκληρά παιδικά χρόνια που ακολούθησαν, τον έχουν στιγματίσει και δεν το κρύβει. Κάθε άλλο. Δηλώνει λάτρης των Βρετανικών πρώτων υλών, συνηθίζοντας να πηγαίνει ο ίδιος να τα προμηθευτεί από τις πηγές ή να ζώνεται μια καραμπίνα και να κυνηγάει ο,τι κινείται στην Βρετανική εξοχή. Αφιβάλλω όμως αν αντιλαμβάνεται οτι σε όλα τα υπόλοιπα πεδία το Ιταλικό αίμα έχει πάρει τα ηνία. Ξεκίνησε ως ένα παιδί θαύμα της κουζινας, ένα αγαπημένο enfant terrible των ΜΜΕ που δεν δίσταζε να κάνει σεξ με τις (πολλές) πελάτισες του εστιατορίου στα διαλείμματα της δουλειάς του, να πετάει έξω (ακόμη το κάνει) όποιον πελάτη τολμούσε να αμφισβητήσει το δικό του κριτήριο,να σκίσει τα ρούχα ενός βοηθού σεφ που διαμαρτυρήθηκε για τη ζέστη στην κουζίνα, που παντρεύτηκε ένα μοντέλο για να το χωρίσει στο μήνα του μέλιτος. Οι γυναίκες γοητεύμενες απο το μίγμα εμφάνισης και "σκληράδας" νομίζω οτι ίσως έπαιξαν τον βασικό ρόλο για όλη αυτή την προβολή.
Τα 3 αστέρια Μισελέν μέχρι τα 32 του τον έκαναν τον νεότερο σεφ που έχει κατέφερει αυτό το επίτευγμα και φυσικά τον κορυφαίο σεφ στην Μ.Βρετανία. Αυτό που σίγουρα δεν περίμενε κανείς είναι οτι στα 35 του επέστρεψε όλα του τα αστέρια, απαρνήθηκε αυτό το ρεκόρ του κ ουσιαστικά αποδυνάμωσε την αίγλη του θεσμού που αντιπροσωπεύουν τα αστέρια του οδηγού δηλώνοντας πως αυτοί που τον έκριναν είχαν πολύ λιγότερες γνώσεις μαγειρικής από τον ίδιο.
Ο ίδιος άνθρωπος ήταν ο μέντορας του Gordon Ramsey αυτού του λεγόμενου αυθυρόστομου σεφ. Λίγοι ξέρουν οτι ήταν εκείνος που έκανε τον Ramsey να κλαίει σε μια γωνιά της κουζίνας σαν μωρό και οτι ο τελευταίος φεύγοντας από τις κουζίνες του White έκλεψε και τις ατζέντες με όλη την πελατεία του.
Ο παθιασμένος αυτός σεφ λοιπόν, σε μια τελευταία συνέντευξη του δήλωσε πως το πραγματικά καλό φαγητό τελικά είναι το απλό φαγητό και αυτό που πραγματικά μετράει θα πρέπει να είναι η τεχνική και η ποιότητα των υλικών που επέλεξες.
Απολαμβάνοντας ένα γιγάντιο κομμάτι παστίτσιου της μαμάς μου, με διπλή μπεσαμέλ εξαιρετικά για το χατήρι μου, δεν μπορώ παρά μονάχα να συμφωνήσω μαζί του.
Όσο περνούσε ο καιρός, ήμουν πεπεισμένη για καναδυό πράγματα: α) θα πάτωνα στο listening, β) δεν ήθελα ποτέ να βρεθώ για φαϊ στου Jamie. Ένα γιατί δεν θα καταλάβαινα γρι από ο,τι θα μου έλεγε, και δύο γιατί δεν μου αρέσει να τρώω κοτσάνια.
Μετά από χρόνια ο Jamie έγινε πασίγνωστος, έβγαλε βιβλία, άρχισε σταυροφορία να βάλει την υγεινή διατροφή στα σχολεία Αγγλίας και Αμερικής, έκανε ένα λόχο παιδιά, έβαλε ένα τόνο κιλά και εγώ χρειάστηκε να πάρω και το proficiency για να σιγουρευτώ οτι ο λόγος που δεν τον καταλάβαινα ήταν γιατί ο Jamie ήταν ψευδός. Αυτό που σίγουρα δεν άλλαξε, είναι οτι ακόμη δεν μου αρέσουν τα κοτσάνια.
Πριν περίπου 2 χρόνια, μια φίλη μου έστειλε ένα λινκ από το βιογραφικό ενός σεφ με περίεργο όνομα, συνοδευόμενο από ένα βιντεάκι ενός άνδρα με ένα Παλαιστινιακό φουλάρι για μπαντάνα που ακόνιζε τα μαχαίρια του με βλέμμα πιο κοφτερό από αυτά. Ο σεφ λεγόταν Marco Pierre White και διαβάζοντας το βιογραφικό κατάλαβα οτι αξίζει να κοντοσταθείς λίγο και όχι μόνο εξαιτίας του ονόματος του. Τον ξέρεις τον Μarco. Είναι ο σεφ με το σγουρό μαλλί που αλείφει με τα χέρια ένα κοτόπουλο με "σπιτικό" ζωμό.
Πατέρας Βρετανός, μητέρα Ιταλίδα που πέθανε όταν εκείνος ήταν μόλις 6 χρονών. Αυτή η απώλεια, μαζί με τα σκληρά παιδικά χρόνια που ακολούθησαν, τον έχουν στιγματίσει και δεν το κρύβει. Κάθε άλλο. Δηλώνει λάτρης των Βρετανικών πρώτων υλών, συνηθίζοντας να πηγαίνει ο ίδιος να τα προμηθευτεί από τις πηγές ή να ζώνεται μια καραμπίνα και να κυνηγάει ο,τι κινείται στην Βρετανική εξοχή. Αφιβάλλω όμως αν αντιλαμβάνεται οτι σε όλα τα υπόλοιπα πεδία το Ιταλικό αίμα έχει πάρει τα ηνία. Ξεκίνησε ως ένα παιδί θαύμα της κουζινας, ένα αγαπημένο enfant terrible των ΜΜΕ που δεν δίσταζε να κάνει σεξ με τις (πολλές) πελάτισες του εστιατορίου στα διαλείμματα της δουλειάς του, να πετάει έξω (ακόμη το κάνει) όποιον πελάτη τολμούσε να αμφισβητήσει το δικό του κριτήριο,να σκίσει τα ρούχα ενός βοηθού σεφ που διαμαρτυρήθηκε για τη ζέστη στην κουζίνα, που παντρεύτηκε ένα μοντέλο για να το χωρίσει στο μήνα του μέλιτος. Οι γυναίκες γοητεύμενες απο το μίγμα εμφάνισης και "σκληράδας" νομίζω οτι ίσως έπαιξαν τον βασικό ρόλο για όλη αυτή την προβολή.
Τα 3 αστέρια Μισελέν μέχρι τα 32 του τον έκαναν τον νεότερο σεφ που έχει κατέφερει αυτό το επίτευγμα και φυσικά τον κορυφαίο σεφ στην Μ.Βρετανία. Αυτό που σίγουρα δεν περίμενε κανείς είναι οτι στα 35 του επέστρεψε όλα του τα αστέρια, απαρνήθηκε αυτό το ρεκόρ του κ ουσιαστικά αποδυνάμωσε την αίγλη του θεσμού που αντιπροσωπεύουν τα αστέρια του οδηγού δηλώνοντας πως αυτοί που τον έκριναν είχαν πολύ λιγότερες γνώσεις μαγειρικής από τον ίδιο.
Ο ίδιος άνθρωπος ήταν ο μέντορας του Gordon Ramsey αυτού του λεγόμενου αυθυρόστομου σεφ. Λίγοι ξέρουν οτι ήταν εκείνος που έκανε τον Ramsey να κλαίει σε μια γωνιά της κουζίνας σαν μωρό και οτι ο τελευταίος φεύγοντας από τις κουζίνες του White έκλεψε και τις ατζέντες με όλη την πελατεία του.
Ο παθιασμένος αυτός σεφ λοιπόν, σε μια τελευταία συνέντευξη του δήλωσε πως το πραγματικά καλό φαγητό τελικά είναι το απλό φαγητό και αυτό που πραγματικά μετράει θα πρέπει να είναι η τεχνική και η ποιότητα των υλικών που επέλεξες.
Απολαμβάνοντας ένα γιγάντιο κομμάτι παστίτσιου της μαμάς μου, με διπλή μπεσαμέλ εξαιρετικά για το χατήρι μου, δεν μπορώ παρά μονάχα να συμφωνήσω μαζί του.
