2012. Το ζουμί του ρεζουμέ

Παλιότερα, το απόγευμα της 31ης Δεκεμβρίου πάντοτε κατάφερνα να ξεκλέψω μια ώρα ανάμεσα στην αναμπουμπούλα (λέξη είναι Φάνιη μου, τη λέμε) της Παραμονής για να κάνω τον δικό μου απολογισμό της χρονιάς. Μεγαλώνοντας παρατήρησα το φαινόμενο οτι άρχισα να μην θυμάμαι κ ιδιαίτερα πολλά πράγματα και να μην με νοιάζει και ιδιαίτερα. Περνώντας ο καιρός, ο απολογισμός μετατρεπόταν σιγά-σιγά σε μείον. Μείον ένας στόχος που δεν πετύχαμε μέσα στις 365 μέρες, μείον τα ανεκπλήρωτα της χρονιάς, μείον. Μείον. Μέχρι που ήρθε κ μια Παραμονή που το μείον αφορούσε άνθρωπο κ υγεία. Κατέληξα στο συμβιβασμό πως τελικά καλή χρονιά είναι αυτή που δεν σου πήρε κανέναν.
Στο πλαίσιο αυτό, φέτος προσπαθώντας να θυμηθώ τι αξιομνημόνευτο πρέπει να αναφέρω στα απομνημονεύματα μου (να εκτιμηθεί μελλοντικέ βιογράφε μου) και επειδή η μνήμη μου είναι ο χειρότερος σύμβουλος, θα τα μετρήσω χοντρικά. Φασόλια, φακές ένα πράγμα. Ισολογισμός σύστεμ. Ενεργητικό- Παθητικό. Δεν τα σπουδάσαμε τυχαία τα οικονομικά μανδάμ.
Μείον κ πάλι ανεκπλήρωτοι στόχοι. Ε και; Σιγά το νέο. Όσο θα έχεις στόχους θα έχεις κ μείον στη λίστα, μαρουλάκι. Γκετ όβερ ιτ που λένε και οι φίλοι μας οι αγγλομαθείς.
Καλύτερα. Θα έχω και στοκ στόχων για τη νέα χρονιά.
Από την άλλη γίνανε πράγματα φέτο, Βάνα μου. Ναι 'νταξει κ στη χώρα γίνανε, αλλά ας πιάσουμε τα βασικά. Εμένανε.
Στα συν. Το 2012 μου έφερε έναν καινούργιο φίλο που μου έμαθε πως όταν κάποιος νοιάζεται κάνει πράγματα για σένα χωρίς εσύ καν να το αντιληφθείς. Και όταν το καταλάβεις δεν θα το παραδεχθεί, αλλά απλά θα χαμογελάσει με νόημα.
 Το 2012 μου έμαθε πως μπορείς να δακρύσεις από χαρά για την ευτυχία κάποιου άλλου.
 Πώς να ρίχνω άγκυρα και πώς να οδηγήσω μηχανοκίνητο βαρκάκι χωρίς να καταλήξω στο εξοχικό του Ερντογάν.
Πως όταν κάνεις βουτιά από το βαρκάκι παίρνεις κ το χέρι σου μαζί. Δεν το αφήνεις πίσω για παράδειγμα. (Τυχαίο παράδειγμα).
Πώς είναι ο γιατρός της παρέας να ανακαλύπτει οτι μπορεί να σου φτιάξει νάρθηκα με το παρεό της φίλης του, μετά από αρκετές προσπάθειες. Πάνω σου. (Τυχαίο το παράδειγμα,επιμένω).
Πως υπάρχει γιατρός που αγαπάει τόσο αυτό που κάνει, που θα τα κάνει όλα αυτά καταμεσής της θάλασσας.
Οτι στο 2ο πόδι της Χαλκιδικής "when in doubt, always turn right". (Κάποια πράγματα δεν είναι τυχαία).
Πώς είναι να κάνεις ένα μπλογκ. (Ναι αυτό. Δεν είπα καλό μπλογκ. Σόρι ρε καψούλι).
Καινούργιες μουσικές κ μουσικούς από διαμετρικά αντίθετους χώρους.
Οτι τελικά μου αρέσει πάρα πολύ ο Ραχμάνινοφ.
Καινούργια στέκια. Κυριότερο, οτι υπάρχουν ακόμα μέρη που μπορούν να γίνουν στέκια.
Οτι υπάρχουν άνθωποι εκεί έξω που κάνουν τις ίδιες βλακείες με εσένα.
Και αντιδρούν εντελώς διαφορετικά.
Οτι πρέπει να πάω κάποια στιγμή στην Κύθνο.
Οτι στη Θεσσαλονίκη έχουν ξεμείνει κάτι υπέροχα κρυμμένα κτίρια, με αρχιτεκτονική του '30.
Να φτιάχνω pancakes στο σωστό τηγάνι.
Οτι είμαι περιζήτη για συνοδηγός. (Βρίζω ασταμάτητα την ξυνή του destinator).
Οτι ζευγάρια που θεωρούσες δεδομένα μαζί, χωρίζουν.
Οτι υπάρχει ένας "δρόμος" που ενώνει το 3ο με το 2ο πόδι της Χαλκιδικής και τον ανακαλύπτεις αφού πρώτα έχετε καταλήξει με την κολλητή σου οτι αυτές οι διακοπές θα τελειώσουν με amber alert και για τις δυο σας οπότε ας τραγουδήσετε μέσα στο αμάξι απαλλαγμένες από το άγχος του να κοιτάς για πινακίδες στο "δρόμο".
 Πως κάνοντας γιόγκα ανακαλύπτεις γρήγορα κ επώδυνα οτι δεν έχεις καμμία αίσθηση ισορροπίας (no news here).
Πως υπάρχει ένα όνομα, που σε όποιον άνθρωπο και να το συναντήσω πάντα θα με με κάνει να τρέχω.
Πως μπορώ να κοιμήσω ένα μωρό. Και να το αλλάξω. Και πως δεν είναι και τόσο εύθραυστα αυτά τα ανθρωπάκια, απλά σπάνε τρελή πλάκα με την αγχωμένη φάτσα μας.
Πως ακριβώς πάνω από την είσοδο στην θύρα 4 υπάρχει το υπερσύνθημα "Ο ΠΑΟΚ ΕΙΝΑΙ ΝΤΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΑ ΚΑΙ ΜΟΥ".
Πώς είναι να βλέπεις μέσα στο γήπεδο να εκτελείται έμμεσο φάουλ. (Αυτό που μπαίνουν κ στριμώχνονται και τα 11 νταγλάρια της ομάδας ΜΕΣΑ στο διχτάκι. Πσσσσσσσσσσσσ φυσάω. Λεξικό).
Οτι εμείς οι Παοκτσήδες δεν συμπαθούμε τον Πλατανιά αλλά είμαστε με την Εργοτελάρα.
Οτι σε πατσατζίδικο βρίσκεις και εξαιρετικό τζιγεροσαρμά.
Τα μανιτάρια σε σκορδοβούτυρο και λευκό κρασί.
Πώς είναι να ανακαλύπτεις για πρώτη φορά οτι δεν είσαι αθάνατος αλλά εύθραυστος και θνητός.
Πως πρέπει να με αγαπάω και να με φροντίζω περισσότερο.
Πως πρέπει και να το θυμάμαι, να πάρει....

Boys will be boys

Το Σάββατο το βράδυ έζησα ένα στιγμιαίο deja-vu.
Άλλαξα μέσα σε λιγότερο από ένα λεπτό 4 αγκαλιές που όλες μου έκοβαν την θέα προς τον ουρανό, γιατί οι κάτοχοι τους ξεπερνούσαν το 1,80φεύγα έκαστος.
Ένα το ριγιούνιον, 4 τα αγόρια, όλοι καλοί μου φίλοι που έχουν φύγει πια από την πόλη και επέστρεψαν μόνο για το Σαββατοκύριακο, μια και η κλειστοφοβία που με δέρνει.
 Κάποια στιγμή αφού νομίζω καταφέραμε με τις φωνές μας να επισκιάσουμε τα ηχεία του μαγαζιού (και ήταν τόσο δυνατά ηχεία, που από το τράνταγμα δεν καταλάβαμε σεισμό 4,2R) και να αλλάξουμε τη διαρύθμιση των θαμώνων στα τραπεζάκια (κ τον μπαρμαν. Μη ρωτάς, δεν ξερω πώς) βρέθηκα στη μέση ενός κύκλου προσπαθώντας να μιλήσω με όλους τους. Η υψομετρική διαφορά δεν εμπόδισε τα χαμόγελα τους να φτάνουν ολοκάθαρα σε μένα, μαζί με τα οικεία, ζεστά βλέμματα που προλαβαίνουν να απαντήσουν σε περισσότερα από όσες ερωτήσεις "πες τα νέα σου" προλαβαίνεις να κάνεις.
Ο αυχένας μου άρχισε να διαμαρτύρεται που του έβαζα δύσκολα κ εγω ένιωσα όπως είχα νιώσει τότε που σε προνηπιακή ηλικία ερχόντουσαν στο σπίτι οι φίλοι του αδερφού μου να πιουν νερό μετά το μπάσκετ στην αυλή του σχολείου. Λίγο πριν την εφηβεία, κάτι ατσούμπαλα, αφύσικα πανύψηλα ντερέκια με χέρια και πόδια που θα έλεγες οτι μόλις τα είχε περιποιηθεί ο Προκρούστης, τόσο αταίριαστα κολλημένα στο σώμα τους. Μια βουκίτσα άνθρωπος εγώ, έλεγε η μαμά "ήρθαν τα παιδιά" και σήκωνα το κεφάλι προς τον ουρανό. Με κοιτούσαν, με περιεργάζονταν ("χαχα, κοίτα ρε, ένα μωρό ρε..."), έπαιζαν μαζί μου και φυσικά το καλύτερο μου: με σηκωναν στα χέρια τους, με κρατούσαν στο πλάι όπως τη μπάλα του μπάσκετ για να καταλήξω στα χέρια του αδερφού μου, που έκανε εμένα ακροβάτη αλά Cirque de Soleil και τη μαμά και τη γιαγιά έξαλλες.
 Για εμένα ήταν η στιγμή που επιβεβαίωνα πως ναι, σίγουρα υπάρχουν οι γίγαντες που μου διάβαζαν στα παραμύθια και πως σίγουρα κάπως έτσι θα είναι να κάνεις παρέα μαζί τους. Έπλαθε το μυαλουδάκι μου καλοκάγαθους γίγαντες που παρά την σωματική τους υπεροχή δεν θα δίσταζαν να καθίσουν στο πάτωμα μαζί μου και θα έπιαναν στα πελώρια χέρια τους τα μικροσκοπικά παιχνίδια μου ακριβώς όπως και "τα αγόρια", οι γίγαντες φίλοι του αδερφού μου.
Μεγαλώνοντας και πριν ακόμα πάω σχολείο, όλες μου οι φιλίες και τα παιχνίδια ήταν με αγόρια είτε γιατί φύονταν μόνο αυτή η ποικιλία στη γειτονιά, είτε γιατί ΟΛΟΙ οι οικογενειακοί μας φίλοι είχαν γιους. Τρελό σερί, μεγάλη επιτυχία, χρειάστηκε να πάω στο νηπιαγωγείο για να καταλάβω πως κάνουμε φίλες και κοριτσάκια σε τούτο το ντουνιά. Άγνωστη η χρησιμότητα τους μέχρι τότε.
Όσο και να ήρθαν τα πράγματα στη φυσιολογική τους ροή  και να επήλθε η ισορροπία στη φύση στα σχολικά χρόνια ("κορίτσια ατσίδες, αγόρια κατσαρίδες",  "όποιος το λέει, είναι" τα γνωστά -δεν τα αναφέρω μην ξεσηκώσω κύμματα αντιδράσεων) ένα κουσούρι μου άφησε αυτή η προϊστορία. Σε όλες τις βαθμίδες, υπήρχε πάντα το μοτίβο: ο εκάστοτε κολλητός μου στο σχολείο.
Ένα αγόρι με το οποίο κάναμε κολλητή παρέα κ με έβαζε στο κλίμα σε ποια κατάσταση βρίσκεται ο ανδρικός εγκέφαλος ανά τα χρόνια. 
Κάπως έτσι λοιπόν μεγαλώνοντας σας ζούσα, αγόρια. Μου λύνατε τα μεγάλα μυστήρια.
 Έμαθα πως το οτι ο Ν σήκωνε τη φούστα της Ε από το ΣΤ' 2 με τον χάρακα του πίνακα ήταν γιατί την "αγαπούσε". Έμαθα για ποια έγινε πιτα και τελικά λιποθύμησε στην ημερήσια της Γ' γυμνασίου ο Κ και οτι "έτσι κάνουν οι άντρες όταν τους χωρίζουν, ρε" (να δεις σουξέ μετά απο αυτό ο Κ). Έκανα σεμινάρια ποίησης στον κολλητό μου στο λύκειο μπας και ξεστραβωθεί από τα διανύσματα και ρίξει την Ε (καμμία ελπίδα η θετική κατεύθυνση) με αντάλλαγμα να μάθω τι κουβαλούσε άραγε στο κεφάλι του ο Δ (άχυρα) και τελικά έμαθα οτι το αγαπημένο all-time classic "είναι μ@λακας ρε, δε σου αξίζει" μπορεί να το πει και ανδρικό στόμα στις τουαλέτες ενός σκυλάδικου στην πενταήμερη και πως όχι, δεν έχουν το μονοπώλιο της ατάκας οι θυμωμένες φίλες μας.
Μεγαλώνεις κι άλλο και έρχεται και η στιγμή που εκείνος ο αγαπημένος φίλος που λόγω της μυϊκής του δύναμης είχες-παιδικά- στο μυαλό σου σαν τον Άφθαρτο, κουλουριάζεται στην αγκαλιά σου και κλαίει γοερά για ένα δεκάλεπτο έξω από ένα κοιμητήριο.
Η' η στιγμή που μαθαίνεις τα νέα εκείνου του politically correct συμφοιτητή, με τους λόγους για κοινωνική δικαιοσύνη, που είχες σε εκτίμηση και τελικά παντρεύτηκε... έναν πλούσιο πεθερό και ένα βέβαιο επαγγελματικό μέλλον.
Τα ζεις, καταλαβαίνεις, μαθαίνεις. Δεν ΤΟΥΣ καταλαβαίνεις, ούτε ΤΟΥΣ μαθαίνεις.
Ευτυχώς, να λέμε γιατί μετά θα ήταν ένας τόσο, μα τόσο βαρετός πλανήτης.
Δυστυχώς, λέμε κάθε φορά που σπάμε το κεφάλι μας καταλάβουμε Εκείνον.
Πιάνεις με τον καιρό τα sos, όχι οτι και αυτά ισχύουν για όλους. Κατα καιρούς ξεγελιέσαι, νομίζεις οτι κατάλαβες."Μετά από κάποια ηλικία οι άντρες δεν μεγαλώνουν, απλά ψηλώνουν" διάβασα και γέλασα. Μου ήρθε ξανά η εικόνα των "γιγάντων" της παιδικής μου ηλικίας. Τόσο μακριά και όμως τόσο κοντά.
Σιχαίνομαι τα κλισέ, τις γενικότητες και τους ξερόλες. Σιχαίνομαι να μιλάμε για το άλλο φύλο με περισπούδαστο ύφος ή λες και κάνουμε ντοκιμαντέρ για κάτι μακρινό και ξένο όπως η Ρώσικη στέπα.
Δεν ξέρω κάτι. Η μόνη βεβαιότητα που μπορώ να πω οτι αποκόμισα από τις φιλίες μου με αγόρια μέσα στο χρόνο, είναι οτι οι παρέες τους είναι πραγματικά διασκεδαστικές.
Αυτές τις σκέψεις κάνω με αφορμή τον επικείμενο ερχομό ενός ακόμη αρσενικού στον πλανήτη και τη ζωή μου.
 Ενός αγοριού που σαν μέλλουσα πνευματική του μητέρα θα πρέπει, λέει, να το καθοδηγήσω σωστά. (Παρακαλάω τη μάνα του να βγει ταύρος και όχι δίδυμος και τρέχω η δόλια... )
Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι να του πω να κοιτάει τους ανθρώπους μέσα στα μάτια όταν χαμογελάει. Και πως όταν αγαπάει, να φροντίζει αυτό να φαίνεται, όπως ήταν ολοφάνερο σε εμένα σε εκείνο τον κύκλο από τεστοστερόνη κ γένια το Σαββατόβραδο.

Sunday Bloody Sunday

Είχα πει οτι θα κρατήσω τις όποιες σκέψεις μου για εμένα, αλλά λίγο που σκάει μπροστά στα μάτια μου η ατάκα "κλειδώστε τους παππούδες και τις γιαγιάδες την Κυριακή" και η επίσης κορυφαία "..... και αυτός ο άνθρωπος έχει δικαίωμα ψήφου", λίγο η ζέστη, λίγο τα λόγια ...των φίλων (και όχι του παππά) θα μιλήσω.
Είναι τα πιο ηλιθιωδώς απενοχοποιημένα ρατσιστικά μοτίβα που έχω ακούσει.
Η γιαγιά και ο παππούς που σήμερα χλευάζεις έχουν βιώσει ναζισμό, εμφύλιο, μετανάστευση, χούντα, φασισμό και κάθε άλλη λέξη που τον τελευταίο χρόνο τόσο ανώδυνα εντάσσεις στο καθημερινό σου λεξιλόγιο.
Είναι άνθρωποι που τα έχασαν όλα και αναγκάστηκαν να τα ξαναφτιάξουν. Όλα. Πάνω από μια φορά. Σωστές ή εντελώς λάθος οι επιλογές τους, έχουν ακριβώς το ίδιο δικαίωμα ψήφου όπως και εσύ.
Για την ακρίβεια, σε κάποιους από αυτούς ίσως να χρωστάς την πολυτέλεια σε αυτό το δικαιώμα.
Σε κάποιους άλλους ίσως να χρωστάς και το οτι δεν σκάβεις για να φτιαχτεί η περιφερειακή στο Λεβερκούζεν. 
Το γεγονός οτι ακόμα και σε αυτή την ηλικία τους έχει γίνει τόσο συνείδηση το να πανε να ψηφίσουν θα έπρεπε να σε κάνει να ντρέπεσαι που στο πιο πρόσφατο παράδειγμα εκλογών, αυτό των δημοτικών εκλογών, ήσουν ανάμεσα σε εκείνους που προτίμησαν να μην αφιερώσουν ούτε ένα 10λεπτο από τον καφέ τους, ανεβάζοντας την αποχή στο 51%. Έτυχε να έχω κληρωθεί εφορευτική επιτροπή και είδα ακριβώς ποιες ηλικίες έδωσαν το παρόν και τις 2 Κυριακές. Αν δεν καταλαβαίνεις εσύ οτι η αλλαγή ξεκινάει από το σπίτι σου,το δρόμο σου, τη γειτονιά σου, το δήμο σου,  μην θυμώνεις με τον ηλικιωμένο που το έχει ζήσει στο πετσί του αλλά από την άσχημη πλευρά.
Για τα σταυρωμένα ψηφοδέλτια από το σπίτι, μάλλον θα έπρεπε να υποστηρίζεις να κλειδωθούν αυτοί που τους τα βάζουν στην τσέπη και σίγουρα είναι νεώτεροι. Είναι και αυτή μια κάποια σκέψη ε;
Και για να είμαστε ειλικρινείς, για όσο θα υπάρχουν κομματικές "νεολαίες"-παρατάξεις μέσα σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, για όλα τα πάρε-δώσε κομμάτων και γραφείων βουλευτών με φιλόδοξους "νεολαίους", το τελευταίο πράγμα που μας παίρνει είναι να κατακρίνουμε τις προηγούμενες γενιές.
Όσον αφορά το "...και αυτός έχει δικαίωμα ψήφου" να σου πω πως προχθές έπεισα μια φίλη να πάει να ψηφίσει αύριο αν και ξέρω πως οι επιλογές της είναι εντελώς αντίθετες από τις δικιές μου. Γιατί αυτό είναι δημοκρατία στα δικά μου μάτια.
Αν θες να αντισταθμίσεις την "ζημιά" που θεωρείς οτι κάνει ο άλλος, το κάνεις με την δική σου επιλογή.
Ανήκω σε μια γενιά που δεν πρόλαβε να κάνει τη ζημιά της αλλά πληρώνει τα σπασμένα όλων των προηγούμενων.
Δεν εντάχθηκα ποτέ σε κανένα κόμμα, καμμιά φοιτητική παράταξη -πολύ συνειδητά-, αλλά δεν έχω λείψει ποτέ από εκλογές. Δεν πιστεύω ούτε τα μισά από αυτά που ακούω, δεν ελπίζω οτι θα γίνει κανένα θαύμα από Δευτέρα-μάλλον χειρότερα θα είναι-, αλλά αύριο θα είμαι εκεί με την επιλογή μου. Εσύ;
Ίσως αν σε αυτή τη χώρα δεν μιλούσαμε τόσο για αυτά που δεν μας αρέσουν στους άλλους αλλά για αυτά που εμείς αγαπάμε, τα πράγματα να είχαν έρθει αλλιώς.

Μαγείρια

Τον Jamie Oliver τον είχα πρωτοδεί σε ένα από τα κρατικά κανάλια (νομίζω στην ΕΤ1") τότε που ήταν ακόμη απλά ένας χαριτωμένος Αγγλούλης με ένα ποδήλατο και άρχισα να τον βλέπω γιατί ήθελα να πάρω το lower και πίστευα πως ήταν μια καλή ευκαιρία να κάνω listening.
Όσο περνούσε ο καιρός, ήμουν πεπεισμένη για καναδυό πράγματα: α) θα πάτωνα στο listening, β) δεν ήθελα ποτέ να βρεθώ για φαϊ στου Jamie. Ένα γιατί δεν θα καταλάβαινα γρι από ο,τι θα μου έλεγε, και δύο γιατί δεν μου αρέσει να τρώω κοτσάνια.
Μετά από χρόνια ο Jamie έγινε πασίγνωστος, έβγαλε βιβλία, άρχισε σταυροφορία να βάλει την υγεινή διατροφή στα σχολεία Αγγλίας και Αμερικής, έκανε ένα λόχο παιδιά, έβαλε ένα τόνο κιλά και εγώ χρειάστηκε να πάρω και το proficiency για να σιγουρευτώ οτι ο λόγος που δεν τον καταλάβαινα ήταν γιατί ο Jamie ήταν ψευδός. Αυτό που σίγουρα δεν άλλαξε, είναι οτι ακόμη δεν μου αρέσουν τα κοτσάνια.
Πριν περίπου 2 χρόνια, μια φίλη μου έστειλε ένα λινκ από το βιογραφικό ενός σεφ με περίεργο όνομα, συνοδευόμενο από ένα βιντεάκι ενός άνδρα με ένα Παλαιστινιακό φουλάρι για μπαντάνα που ακόνιζε τα μαχαίρια του με βλέμμα πιο κοφτερό από αυτά. Ο σεφ λεγόταν Marco Pierre White και διαβάζοντας το βιογραφικό κατάλαβα οτι αξίζει να κοντοσταθείς λίγο και όχι μόνο εξαιτίας του ονόματος του. Τον ξέρεις τον Μarco. Είναι ο σεφ με το σγουρό μαλλί που αλείφει με τα χέρια ένα κοτόπουλο με "σπιτικό" ζωμό.
Πατέρας Βρετανός, μητέρα Ιταλίδα που πέθανε όταν εκείνος ήταν μόλις 6 χρονών. Αυτή η απώλεια, μαζί με τα σκληρά παιδικά χρόνια που ακολούθησαν, τον έχουν στιγματίσει και δεν το κρύβει. Κάθε άλλο. Δηλώνει λάτρης των Βρετανικών πρώτων υλών, συνηθίζοντας να πηγαίνει ο ίδιος να τα προμηθευτεί από τις πηγές ή να ζώνεται μια καραμπίνα και να κυνηγάει ο,τι κινείται στην Βρετανική εξοχή. Αφιβάλλω όμως αν αντιλαμβάνεται οτι σε όλα τα υπόλοιπα πεδία το Ιταλικό αίμα έχει πάρει τα ηνία. Ξεκίνησε ως ένα παιδί θαύμα της κουζινας, ένα αγαπημένο enfant terrible των ΜΜΕ που δεν δίσταζε να κάνει σεξ με τις (πολλές) πελάτισες του εστιατορίου στα διαλείμματα της δουλειάς του, να πετάει έξω (ακόμη το κάνει) όποιον πελάτη τολμούσε να αμφισβητήσει το δικό του κριτήριο,να σκίσει τα ρούχα ενός βοηθού σεφ που διαμαρτυρήθηκε για τη ζέστη στην κουζίνα, που παντρεύτηκε ένα μοντέλο για να το χωρίσει στο μήνα του μέλιτος. Οι γυναίκες γοητεύμενες απο το μίγμα εμφάνισης και "σκληράδας" νομίζω οτι ίσως έπαιξαν τον βασικό ρόλο για όλη αυτή την προβολή.
Τα 3 αστέρια Μισελέν μέχρι τα 32 του τον έκαναν τον νεότερο σεφ που έχει κατέφερει αυτό το επίτευγμα και φυσικά τον κορυφαίο σεφ στην Μ.Βρετανία. Αυτό που σίγουρα δεν περίμενε κανείς είναι οτι στα 35 του επέστρεψε όλα του τα αστέρια, απαρνήθηκε αυτό το ρεκόρ του κ ουσιαστικά αποδυνάμωσε την αίγλη του θεσμού που αντιπροσωπεύουν τα αστέρια του οδηγού δηλώνοντας πως αυτοί που τον έκριναν είχαν πολύ λιγότερες γνώσεις μαγειρικής από τον ίδιο.
Ο ίδιος άνθρωπος ήταν ο μέντορας του Gordon Ramsey αυτού του λεγόμενου αυθυρόστομου σεφ. Λίγοι ξέρουν οτι ήταν εκείνος που έκανε τον Ramsey να κλαίει σε μια γωνιά της κουζίνας σαν μωρό και οτι ο τελευταίος φεύγοντας από τις κουζίνες του White έκλεψε και τις ατζέντες με όλη την πελατεία του.
Ο παθιασμένος αυτός σεφ λοιπόν, σε μια τελευταία συνέντευξη του δήλωσε πως το πραγματικά καλό φαγητό τελικά είναι το απλό φαγητό και αυτό που πραγματικά μετράει θα πρέπει να είναι η τεχνική και η ποιότητα των υλικών που επέλεξες.
Απολαμβάνοντας ένα γιγάντιο κομμάτι παστίτσιου της μαμάς μου, με διπλή μπεσαμέλ εξαιρετικά για το χατήρι μου, δεν μπορώ παρά μονάχα να συμφωνήσω μαζί του.

Εμένα οι φίλοι μου είναι

Θα αγοράσω ένα χάρτη της Ευρώπης για τον τοίχο.

 Ίσως όχι μόνο της Ευρώπης. Του κόσμου ολάκερου θα πάρω, γιατί είμαι και ορθολογικός καταναλωτής. Όχι, δεν αποφάσισα τώρα στα γεράματα να γίνω το τέρας του Εκατομμυριούχου στην κατηγορία γεωγραφία. Ναι, θα εξακολουθήσω να μπερδεύω τα ποτάμια. Σιγά τη μεγάλη χασούρα. Αν είχα κανένα ποτιστικό οικοπεδάκι δίπλα στο Ρήνο, θα με ένοιαζε. Όσο θυμάμαι και εκείνα τα βράδια που έχανα τον ύπνο μου να βάφω τους χάρτες στον Άτλαντα, με ξύσμα από ξυλομπογιά και βαμβάκι, τόσο θα στέλνω το Όσλο στην Ουγγαρία από αντίδραση. (Το ξέρω το Όσλο, πλακίτσα σας κάνω. Είχε και Γιουροβίζιον εκεί. Επίσης το Όσλο δεν είναι ποτάμι. Ορίστε. Λειτούργημα κάνω).

 Θα πάρω και ένα κουτί πολύχρωμες πινέζες. Πάλι λάθος κάνεις. Δεν θα κάνω αυτό το εκνευριστικό κλισέ από τις ταινίες, να σημαδέψω πού ονειρεύομαι να ταξιδέψω. Αν ήταν να κάνω αυτό, θα έπρεπε να αγοράσω μια υδρόγειο και να την κάνω σουρωτήρι με ταβανόπροκες. (Αν και πάλι, σε καμμιά τελίτσα του Αιγαίου θα ήθελα να καταλήξω).

Τα χρειάζομαι για να αρχίσω να κρατάω λογαριασμό, πού πηγαίνουν οι φίλοι μετά από εκείνο το "τα λέμε" που ανταλλάσουμε, με έναν κόμπο στο λαιμό . Γιατί εγώ το "αντίο" δεν το λέω. Παρόλα αυτά, έχω βαρεθεί να λέω μικρά και μεγάλα αντίο.

Έχουμε απλωθεί ανα την Ευρώπη με ρυθμούς Ασιατικής γρίπης. 

Κάποιοι το είχαν στο πρόγραμμα, άλλοι αναγκάστηκαν (και αυτό με χαλάει πολύ, οπότε δεν θα επεκταθώ) και σε άλλους προέκυψε. (Ξέρεις τι σουξέ έχουμε αισθηματικά στα εξωτερικά; Αν ήξερες, με μια βαλίτσα στο χέρι θα σε βρίσκαμε τώρα).

 Επειδή όμως είμαστε και επικοινωνιακοί τύποι και ουχί μονόχνωτοι, έχουν πάρει φωτιά όλοι οι γνωστοί στον άνθρωπο τρόποι επικοινωνίας από απόσταση. Πίνουμε νερό στο όνομα κάθε κομπιουτεράκια, που στο γκαράζ των δικών του (έτσι δεν λένε όλοι τους;) ανακάλυψε και έναν ακόμη τρόπο να καταναλώνουμε bandwidth.

 Οι δορυφόροι πρέπει να φέρνουν 2 γύρες τη γη κάθε μέρα, μόνο για χάρη της παρέας. Καμμιά μέρα θα μας στείλει το λογαριασμό για την βενζίνη η ΝASA. Όλα τα στάδια τα περάσαμε νομίζω. Κουτσουμπολιά μέσω Γαλλίας με e-mail, πλάκες, γέλια και θάψιμο στην κακόγουστη Αγγλίδα στο MSN, σχόλια εσωτερικής κατανάλωσης στο facebook, μεσημεριανός καφές, κουβεντούλα και προβληματισμοί με Γερμανία, online μαθήματα για τα sos της στατιστικής, ανταλλαγή σε βιβλιογραφίες μέσω Σκωτίας, ξενάγηση σε μια ενοικιαζόμενη τρύπα του Λονδίνου, όλες οι ανάγκες κρεμασμένες στις 2 άκρες του skype.

Kαμμιά φορά σκέφτομαι πως αν κάποιος από εκείνους τους γονείς που παλιά περιμέναν μήνες για ένα γράμμα από τα παιδιά τους που είχαν φύγει μετανάστες είχε τις δικές μας ευκαιρίες, θα ένιωθε σαν να του χάρισαν τον κόσμο.

Εμένα πάλι, για να είμαι ειλικρινής, δεν μου αρκεί. Όσες φορές και να κάνει το γύρο η κάμερα του υπολογιστή για δω τον ουρανό του Άμστερνταμ, όσες φορές και να συνδυάσουμε ρούχα σε απευθείας σύνδεση με Ισπανία (αν μας παρακολουθεί κανένας πράκτορας ας επέμβει στο σημείο των αξεσουάρ), η παρουσία θα παραμένει μια ψευδαίσθηση.

Γιατί κανένα από αυτά δεν είναι εκείνα τα πρωινά της Τετάρτης, που με έναν καφέ στο χέρι, με γρήγορο βήμα κατά μήκος της παραλίας προσπαθούσαμε να χωρέσουμε όλα τα νέα και όλες τις ανησυχίες σε ένα 20λεπτο (κλεμμένο από τον ύπνο), πριν αρχίσει η τρέλα της μερας. Καμμία νύστα από ξενύχτι γιατί "άναψε" η συζήτηση στον υπολογιστή, δεν συγκρίνεται με την νύστα από το ξενύχτι που προέκυψε από το "πάμε για ένα γρήγορο καφέ" και που παραλίγο να κάνει την Γ. να χάσει την πολυαναμενόμενη ορκομωσία της το επόμενο πρωί και εμάς να φερόμαστε σαν αγγελοκρουσμένα μπροστά στους γονείς της που είχαν διασχίσει και τη μισή Ελλάδα για να το ζήσουν οι άνθρωποι. (Ωραία εικόνα, εμπνέει εμπιστοσύνη)

 Γιατί τα "ζωντανά" γέλια και η ζέστη από τις αγκαλιές πάντα θα κερδίζουν τις παρτίδες όσα if και αν έχει ο αλγόριθμος.

Τι έκανες στο γάμο σου μπαμπά;

Η αγαπημένη μου ελληνική ταινία είναι το "Μια τρελή, τρελή οικογένεια". 

Πρέπει να την έχω δει περίπου 89.234.123 φορές. Θα μου πεις,  σιγά το επίτευγμα. Αν έχεις γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ελλάδα, τόσες περίπου είναι οι φορές που έχεις δει και όλες τις υπόλοιπες ελληνικές ταινίες. Όσες και αν είναι οι φορές λοιπόν, εγώ γελάω σαν να την πρωτοβλέπω. Δεν γελάω ακριβώς, "σκουπίζω το πάτωμα" νομίζω λέγεται αυτή η ανθρώπινη συμπεριφορά, κατά την οποία το υποκείμενο γλυστράει κάτω από τον καναπέ και κυλιέται παλινδρομικά.  
Δεν θα αναφερθώ στις απίστευτες ατάκες και ερμηνείες, στην λατρεμένη Παστα-Φλώρα και το διαχρονικό σύνθημα "Αχ,Στέλιο ήρθες;". (Είπα όχι) Θα κρατηθώ για να μην μιλήσω και για το πόσο πανέμορφη ήταν η Καρέζη και πόσο θέλω εκείνο το φόρεμα με την τρύπα κάτω από το στήθος. (Υπερπροσπάθεια κάνω. Αλλά αν είχατε το πατρόν πολύ θα με βοηθούσατε).
Η σκέψη που με ιντρίγκαρε πάντα βλέποντας την ταινία, ήταν το οτι η Καρέζη ξεγλύστρισε από το πανηγύρι ενός ελληνικού γάμου και το πόσα παραλειπόμενα θα μπορούσαν να προκύψουν αν βλέπαμε αυτό στις οθόνες, αντί για τη σεμνή τελετή στη Βενετία.

Ας το ομολογήσουμε πια. Στους γάμους, μαρκίζα είναι η νύφη. Ο γαμπρός περνάει στα ψιλά γράμματα. Δηλαδή αν ο γαμπρός δεν σκάσει μύτη με το μποξεράκι σούπερμαν, ε δεν θα παλέψεις με το κοκαλωμένο από τη λακ τσουλούφι της κυρίας μπροστά σου για να δεις "τι φοράει, καλέ". 

Στην εως τώρα καριέρα μου ως καλεσμένη γάμων, οι εντονότερες στιγμές ήταν πάντα στο σπίτι της νύφης. Λακ, πινέλα, τσιμπιδάκια όλα σε ένα πεδίο μάχης και στη μέση εκείνη. Απ'έξω χοροί, πατροπαράδοτα anything, περιφερόμενα λικέρ, πανικός, ομαδική παράκρουση και λαοθάλασσα. Τρόμος.
Κάθε που ήμασταν "του γαμπρού" πολύ απλά πήγαινα μια και έξω στην εκκλησία.
Το φθινόπωρο που μας πέρασε είχαμε ένα τρελό σερί από γάμους φίλων. 
Ένας από αυτούς που παντρεύονταν, ήταν παλιός μου συμμαθητής από το δημοτικό, γείτονας και οικογενειακός φίλος. 
Από αυτούς τους ανθρώπους που γίνονται φίλοι και οι γονείς σας, που μεγαλώνεις και παίζεις μαζί στον ίδιο δρόμο, που έχεις αποκοιμηθεί βλέποντας το ο "Ιησούς από τη Ναζαρέτ" στο κρεβάτι των δικών του ("Άσε με μαμά, αν φύγουμε τώρα θα το χάσω" -Απόσταση μεταξύ των σπιτιών μας: 56'' με αργό βήμα. Γελούσαν οι άνθρωποι, έκλαιγα εγώ για το Χριστούλη) Με τα χρόνια οι γύρω νομίζουν οτι μπορεί και να είστε συγγενείς και εσείς δεν τους χαλάτε την καρδιά.
Επομένως, την όλη προετοιμασία του γάμου την έζησα για πρώτη φορά εκ των έσω(very όμως) και για τον γαμπρό. Αν εξαιρέσεις λοιπόν, όλο το άγχος της ελληνίδας μάνας να είναι εκείνη τη μέρα το σπίτι χειρουργείο από καθαριότητα και τάξη, ο γαμπρός το αντιμετώπιζε με αρκετή μεθοδικότητα.

Και ήρθε η μεγάλη μέρα. Όταν μπήκα στο σπίτι όλοι ήταν ήδη έτοιμοι, εκτός από τον αδερφό του γαμπρού που περιφερόταν στο σαλόνι, ψάχνοντας κάποιον μύστη του πανάρχαιου μυστικού του κόμπου στη γραβάτα. Όταν τελικά συμβιβάστηκε με τον πατέρα του, άρχισαν να έρχονται και οι πρώτοι καλεσμένοι.
Κάπου εκεί άρχισαν και τα αστεία που περιλαμβάνουν λέξεις όπως "απόδραση, Αλκατράζ, ιδρώτας, κρύος, προλαβαίνεις". Μέχρι εδώ, όλα αναμενόμενα. Κάποια στιγμή σε ανύποπτο χρόνο, η μαμά του γαμπρού με έχρισε υπεύθυνη του κεράσματος γλυκών. (Κι ας με ξέρει από παιδί) Το σαλόνι ήταν ένας παράδεισος συγγενών. Θείοι, θείες, ξαδέρφια εκπλήρωσαν το ρόλο τους μια χαρά. Πήραν όλοι γλυκό, χάρηκα και εγώ με το σαξές της αποστολής.
Η ανατροπή ήρθε όταν μπήκα στο δωμάτιο που ήταν μαζεμένοι όλοι οι φίλοι του γαμπρού και ο ίδιος. Άδειο. Εγώ, η πιατέλα και τα γλυκά.

Η μυρωδιά από 15 τσιγάρα με οδήγησε στο μπαλκόνι όπου βρήκα κάτι χαλαρούς τύπους να λιάζονται (λέμε τώρα) στη βεράντα. Ο γύρος με το λικέρ μάλλον δεν τους είχε συγκινήσει, πήρε και κάτι μπύρες το μάτι μου, τα γλυκά μου ούτε να τα φτύσουν. Ποδόσφαιρο και πλακίτσα στην ημερήσια διάταξη. Ήθελα να ουρλιάξω. Σκεφτόμουν πως την ίδια ώρα σε ένα άλλο σπίτι στην άκρη της πόλης επικρατεί π α ν ι κ ό ς. "Ωστε έτσι τα περνάτε;" Ούτε ένα σεσουάρ έτσι, για τα προσχήματα. Η Ηρεμία. Ο γαμπρός σε νιρβάνα ανέλυε κάτι για τον Ηρακλή.

Κάποιος από το σαλόνι είπε να δυναμώσουν τη μουσική που έπαιζε στο δωμάτιο του γαμπρού, να πέσει και κανένας χορός. Και εκεί που προετοιμάζομαι για το χότεστ χιτ των γάμων τελευταίως το "Στου παιδιού μου τη χαρά, έσφαξα έναν κοκορά" (ο τόνος στο α) αντηχεί σε όλο το σπίτι  "Το καλύτερο μπεγλέρι είναι τα κλειδιά στο χέρι". (Τιτανοτεράστιε Μαργαρίτη)
Κοιτάω το γαμπρό με βλέμμα "σου έχουν σφίξει τη γραβάτα τόσο, που μπλόκαρε η παροχή στο ανώγειο;" σηκώνει τους ώμους και λέει "Βρήκαμε μια playlist στο youtube, λαϊκά έλεγε. Άμα θες, πάνε στο λαπτοπ κ βρες τίποτα άλλο". Οι σκέψεις να πάω να φορτώσω καμμιά playlist "Παντρεύεται η αγάπη μου σε πείσμα για γινάτι μου- Παντρεμένοι κι οι δυο" να γίνει ΤΟ ταρατατζούμ απορρίπτονται ένεκα της φουκαριάρας της μάνας του, που ήταν η μόνη αγχωμένη.

Ξαφνικά, εκεί που καθόμαστε όμορφα και ωραία και έχω βάλει μπρος ένα εξαιρετικό σπιτικό λικέρ που κυκλοφορούσε στα πέριξ, ο γαμπρός δίνει το σύνθημα για το φάιναλ κάουνταουν. Και εξαφανίζεται.
Το μοναδικό πράγμα για το οποίο είχε καταδεχτεί να αγχωθεί ήταν η ώρα αναχώρησης από το σπίτι. Πρέπει να μας την είχε πει σε όλες τις γλώσσες και τη νοηματική.
6 και 4' ώρα Ελλάδος ο γαμπρός εισέρχεται εις το αυτοκίνητο του κολλητού του και χωρίς να ρίξει δεύτερη ματιά ξεκινάει για την επιχείρηση γάμος. Μας είχε βάλει δε όλους τόσο στο κλίμα που δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου, αλλά νομίζω πως άκουγα από κάπου το soundtrack του Mission Impossible. Εδώ βέβαια άκουσα Σφακιανάκη "του νταβατζή σου η μαχαιριά" αυτό θα μου φανεί περίεργο;

Πιο αποτυχημένη αυτοκινητοπομπή για γαμό δεν έχει ματαγίνει. 3 χιλιόμετρα απόσταση οι υπόλοιποι από το αμάξι με το γαμπρό. Τα πιο άκυρα κορναρίσματα στην ιστορία του Κ.Ο.Κ.
Φυσικά και φτάσαμε υπερβολικά νωρίς στην εκκλησία. Τον βρήκαμε ήδη στα σκαλιά να κρατάει την ανθοδέσμη όπως θα κρατούσες μια δέσμη ΤΝΤ. Εγώ αρνήθηκα να κρυώνω και μαζί με τον αδερφό του γαμπρού τρυπώσαμε μέσα στην εκκλησία, όπου πιάσαμε από ένα στασίδι και χασμουριώμασταν. 

7 και 1' ώρα Ελλάδος, 60 ολόκληρα δευτερόλεπτα  αργότερα από την αναγραφόμενη στο προσκλητήριο ώρα, τρέχαμε πρός την έξοδο της εκκλησίας να υποδεχθούμε τη νύφη.

Τα ετερώνυμα έλκονται, my ass.

Το δίλημμα του φυλακισμένου

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ήσουν απόλυτα σίγουρος για μια επιλογή σου; Και πότε η κάβα των επιλογών σου ήταν απλή, συγκεκριμένη και ξεκάθαρη;

Η τελευταία φορά που θυμάμαι να είχα μια απλή επιλογή ήταν στο νηπιαγωγείο.

Eίχα αποφασίσει οτι θα παντρευτώ τον Λ. που ήταν όμορφος, έμενε κοντά στο σπίτι μου (από τότε πρακτικό άτομο, γιατρέ μου), έδερνε τα άλλα αγόρια και με είχε υπερασπιστεί ιπποτικά ("αν την ξαναπειράξεις, θα σε μαυρίσω στο ξύλο") όταν η κακιά Δ. δεν με άφηνε να μπω στο κουκλοθέατρο και έκλαιγα με μαύρο δάκρυ. Το είχαμε ανακοινώσει και στους γονείς, μην το 'χουν έγνοια, όλα μέλι-γάλα.

Μετά μεγάλωσα και έμαθα να μπαίνω μόνη μου στα κουκλοθέατρα.

Η επόμενη φορά που ίσως μπαίνει στο λογαριασμό, ήταν στα 17 που δήλωνα κατηγορηματικά στους γονείς οτι αν δεν περάσω Θεσσαλονίκη εγώ δεν ξεκουνιέμαι για αλλού. Τι κι αν προσπαθούσαν οι καημένοι να μου πάρουν το βάρος λέγοντας πως δεν πειράζει και να μην αγχώνομαι. Εγώ έσφιγγα τα δόντια και γρύλιζα πως όλοι έρχονται στη φτωχομάνα για φοιτητική (ντόλτσε, αλλά αυτό δεν το λες στους γονείς) ζωή και εγώ που γεννήθηκα κάτω από τον Πύργο το Λευκό (πως τον κοιτάς, στο αριστερό χέρι) ένα βράδυ που χιόνισε, θα λείπω; Θεσσαλονίκη ή τίποτα, λοιπόν. Τελικά έγινε το θέλημα μου, αλλά και πάλι, την πολυπλοκότητα των επιλογών που είχα να αντιμετωπίσω πριν συμβεί δεν την λες και εύκολη πίστα.

Και επειδή σαν κορίτσι και εγώ κάτι έχω δει και από Sex and the city, εκτός από τα φρου-φρου και αρώματα, θυμάμαι και μια ατάκα που έλεγε πως μήπως τελικά ακριβώς επειδή έχουμε τόσες πολλές επιλογές, συχνά δεν κάνουμε καμμία απολύτως; Βρε λες;