Το Σάββατο το βράδυ έζησα ένα στιγμιαίο deja-vu.
Άλλαξα μέσα σε λιγότερο από ένα λεπτό 4 αγκαλιές που όλες μου έκοβαν την θέα προς τον ουρανό, γιατί οι κάτοχοι τους ξεπερνούσαν το 1,80φεύγα έκαστος.
Ένα το ριγιούνιον, 4 τα αγόρια, όλοι καλοί μου φίλοι που έχουν φύγει πια από την πόλη και επέστρεψαν μόνο για το Σαββατοκύριακο, μια και η κλειστοφοβία που με δέρνει.
Κάποια στιγμή αφού νομίζω καταφέραμε με τις φωνές μας να επισκιάσουμε τα ηχεία του μαγαζιού (και ήταν τόσο δυνατά ηχεία, που από το τράνταγμα δεν καταλάβαμε σεισμό 4,2R) και να αλλάξουμε τη διαρύθμιση των θαμώνων στα τραπεζάκια (κ τον μπαρμαν. Μη ρωτάς, δεν ξερω πώς) βρέθηκα στη μέση ενός κύκλου προσπαθώντας να μιλήσω με όλους τους. Η υψομετρική διαφορά δεν εμπόδισε τα χαμόγελα τους να φτάνουν ολοκάθαρα σε μένα, μαζί με τα οικεία, ζεστά βλέμματα που προλαβαίνουν να απαντήσουν σε περισσότερα από όσες ερωτήσεις "πες τα νέα σου" προλαβαίνεις να κάνεις.
Ο αυχένας μου άρχισε να διαμαρτύρεται που του έβαζα δύσκολα κ εγω ένιωσα όπως είχα νιώσει τότε που σε προνηπιακή ηλικία ερχόντουσαν στο σπίτι οι φίλοι του αδερφού μου να πιουν νερό μετά το μπάσκετ στην αυλή του σχολείου. Λίγο πριν την εφηβεία, κάτι ατσούμπαλα, αφύσικα πανύψηλα ντερέκια με χέρια και πόδια που θα έλεγες οτι μόλις τα είχε περιποιηθεί ο Προκρούστης, τόσο αταίριαστα κολλημένα στο σώμα τους. Μια βουκίτσα άνθρωπος εγώ, έλεγε η μαμά "ήρθαν τα παιδιά" και σήκωνα το κεφάλι προς τον ουρανό. Με κοιτούσαν, με περιεργάζονταν ("χαχα, κοίτα ρε, ένα μωρό ρε..."), έπαιζαν μαζί μου και φυσικά το καλύτερο μου: με σηκωναν στα χέρια τους, με κρατούσαν στο πλάι όπως τη μπάλα του μπάσκετ για να καταλήξω στα χέρια του αδερφού μου, που έκανε εμένα ακροβάτη αλά Cirque de Soleil και τη μαμά και τη γιαγιά έξαλλες.
Για εμένα ήταν η στιγμή που επιβεβαίωνα πως ναι, σίγουρα υπάρχουν οι γίγαντες που μου διάβαζαν στα παραμύθια και πως σίγουρα κάπως έτσι θα είναι να κάνεις παρέα μαζί τους. Έπλαθε το μυαλουδάκι μου καλοκάγαθους γίγαντες που παρά την σωματική τους υπεροχή δεν θα δίσταζαν να καθίσουν στο πάτωμα μαζί μου και θα έπιαναν στα πελώρια χέρια τους τα μικροσκοπικά παιχνίδια μου ακριβώς όπως και "τα αγόρια", οι γίγαντες φίλοι του αδερφού μου.
Μεγαλώνοντας και πριν ακόμα πάω σχολείο, όλες μου οι φιλίες και τα παιχνίδια ήταν με αγόρια είτε γιατί φύονταν μόνο αυτή η ποικιλία στη γειτονιά, είτε γιατί ΟΛΟΙ οι οικογενειακοί μας φίλοι είχαν γιους. Τρελό σερί, μεγάλη επιτυχία, χρειάστηκε να πάω στο νηπιαγωγείο για να καταλάβω πως κάνουμε φίλες και κοριτσάκια σε τούτο το ντουνιά. Άγνωστη η χρησιμότητα τους μέχρι τότε.
Όσο και να ήρθαν τα πράγματα στη φυσιολογική τους ροή και να επήλθε η ισορροπία στη φύση στα σχολικά χρόνια ("κορίτσια ατσίδες, αγόρια κατσαρίδες", "όποιος το λέει, είναι" τα γνωστά -δεν τα αναφέρω μην ξεσηκώσω κύμματα αντιδράσεων) ένα κουσούρι μου άφησε αυτή η προϊστορία. Σε όλες τις βαθμίδες, υπήρχε πάντα το μοτίβο: ο εκάστοτε κολλητός μου στο σχολείο.
Ένα αγόρι με το οποίο κάναμε κολλητή παρέα κ με έβαζε στο κλίμα σε ποια κατάσταση βρίσκεται ο ανδρικός εγκέφαλος ανά τα χρόνια.
Κάπως έτσι λοιπόν μεγαλώνοντας σας ζούσα, αγόρια. Μου λύνατε τα μεγάλα μυστήρια.
Έμαθα πως το οτι ο Ν σήκωνε τη φούστα της Ε από το ΣΤ' 2 με τον χάρακα του πίνακα ήταν γιατί την "αγαπούσε". Έμαθα για ποια έγινε πιτα και τελικά λιποθύμησε στην ημερήσια της Γ' γυμνασίου ο Κ και οτι "έτσι κάνουν οι άντρες όταν τους χωρίζουν, ρε" (να δεις σουξέ μετά απο αυτό ο Κ). Έκανα σεμινάρια ποίησης στον κολλητό μου στο λύκειο μπας και ξεστραβωθεί από τα διανύσματα και ρίξει την Ε (καμμία ελπίδα η θετική κατεύθυνση) με αντάλλαγμα να μάθω τι κουβαλούσε άραγε στο κεφάλι του ο Δ (άχυρα) και τελικά έμαθα οτι το αγαπημένο all-time classic "είναι μ@λακας ρε, δε σου αξίζει" μπορεί να το πει και ανδρικό στόμα στις τουαλέτες ενός σκυλάδικου στην πενταήμερη και πως όχι, δεν έχουν το μονοπώλιο της ατάκας οι θυμωμένες φίλες μας.
Μεγαλώνεις κι άλλο και έρχεται και η στιγμή που εκείνος ο αγαπημένος φίλος που λόγω της μυϊκής του δύναμης είχες-παιδικά- στο μυαλό σου σαν τον Άφθαρτο, κουλουριάζεται στην αγκαλιά σου και κλαίει γοερά για ένα δεκάλεπτο έξω από ένα κοιμητήριο.
Η' η στιγμή που μαθαίνεις τα νέα εκείνου του politically correct συμφοιτητή, με τους λόγους για κοινωνική δικαιοσύνη, που είχες σε εκτίμηση και τελικά παντρεύτηκε... έναν πλούσιο πεθερό και ένα βέβαιο επαγγελματικό μέλλον.
Τα ζεις, καταλαβαίνεις, μαθαίνεις. Δεν ΤΟΥΣ καταλαβαίνεις, ούτε ΤΟΥΣ μαθαίνεις.
Ευτυχώς, να λέμε γιατί μετά θα ήταν ένας τόσο, μα τόσο βαρετός πλανήτης.
Δυστυχώς, λέμε κάθε φορά που σπάμε το κεφάλι μας καταλάβουμε Εκείνον.
Πιάνεις με τον καιρό τα sos, όχι οτι και αυτά ισχύουν για όλους. Κατα καιρούς ξεγελιέσαι, νομίζεις οτι κατάλαβες."Μετά από κάποια ηλικία οι άντρες δεν μεγαλώνουν, απλά ψηλώνουν" διάβασα και γέλασα. Μου ήρθε ξανά η εικόνα των "γιγάντων" της παιδικής μου ηλικίας. Τόσο μακριά και όμως τόσο κοντά.
Σιχαίνομαι τα κλισέ, τις γενικότητες και τους ξερόλες. Σιχαίνομαι να μιλάμε για το άλλο φύλο με περισπούδαστο ύφος ή λες και κάνουμε ντοκιμαντέρ για κάτι μακρινό και ξένο όπως η Ρώσικη στέπα.
Δεν ξέρω κάτι. Η μόνη βεβαιότητα που μπορώ να πω οτι αποκόμισα από τις φιλίες μου με αγόρια μέσα στο χρόνο, είναι οτι οι παρέες τους είναι πραγματικά διασκεδαστικές.
Αυτές τις σκέψεις κάνω με αφορμή τον επικείμενο ερχομό ενός ακόμη αρσενικού στον πλανήτη και τη ζωή μου.
Ενός αγοριού που σαν μέλλουσα πνευματική του μητέρα θα πρέπει, λέει, να το καθοδηγήσω σωστά. (Παρακαλάω τη μάνα του να βγει ταύρος και όχι δίδυμος και τρέχω η δόλια... )
Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι να του πω να κοιτάει τους ανθρώπους μέσα στα μάτια όταν χαμογελάει. Και πως όταν αγαπάει, να φροντίζει αυτό να φαίνεται, όπως ήταν ολοφάνερο σε εμένα σε εκείνο τον κύκλο από τεστοστερόνη κ γένια το Σαββατόβραδο.
Άλλαξα μέσα σε λιγότερο από ένα λεπτό 4 αγκαλιές που όλες μου έκοβαν την θέα προς τον ουρανό, γιατί οι κάτοχοι τους ξεπερνούσαν το 1,80φεύγα έκαστος.
Ένα το ριγιούνιον, 4 τα αγόρια, όλοι καλοί μου φίλοι που έχουν φύγει πια από την πόλη και επέστρεψαν μόνο για το Σαββατοκύριακο, μια και η κλειστοφοβία που με δέρνει.
Κάποια στιγμή αφού νομίζω καταφέραμε με τις φωνές μας να επισκιάσουμε τα ηχεία του μαγαζιού (και ήταν τόσο δυνατά ηχεία, που από το τράνταγμα δεν καταλάβαμε σεισμό 4,2R) και να αλλάξουμε τη διαρύθμιση των θαμώνων στα τραπεζάκια (κ τον μπαρμαν. Μη ρωτάς, δεν ξερω πώς) βρέθηκα στη μέση ενός κύκλου προσπαθώντας να μιλήσω με όλους τους. Η υψομετρική διαφορά δεν εμπόδισε τα χαμόγελα τους να φτάνουν ολοκάθαρα σε μένα, μαζί με τα οικεία, ζεστά βλέμματα που προλαβαίνουν να απαντήσουν σε περισσότερα από όσες ερωτήσεις "πες τα νέα σου" προλαβαίνεις να κάνεις.
Ο αυχένας μου άρχισε να διαμαρτύρεται που του έβαζα δύσκολα κ εγω ένιωσα όπως είχα νιώσει τότε που σε προνηπιακή ηλικία ερχόντουσαν στο σπίτι οι φίλοι του αδερφού μου να πιουν νερό μετά το μπάσκετ στην αυλή του σχολείου. Λίγο πριν την εφηβεία, κάτι ατσούμπαλα, αφύσικα πανύψηλα ντερέκια με χέρια και πόδια που θα έλεγες οτι μόλις τα είχε περιποιηθεί ο Προκρούστης, τόσο αταίριαστα κολλημένα στο σώμα τους. Μια βουκίτσα άνθρωπος εγώ, έλεγε η μαμά "ήρθαν τα παιδιά" και σήκωνα το κεφάλι προς τον ουρανό. Με κοιτούσαν, με περιεργάζονταν ("χαχα, κοίτα ρε, ένα μωρό ρε..."), έπαιζαν μαζί μου και φυσικά το καλύτερο μου: με σηκωναν στα χέρια τους, με κρατούσαν στο πλάι όπως τη μπάλα του μπάσκετ για να καταλήξω στα χέρια του αδερφού μου, που έκανε εμένα ακροβάτη αλά Cirque de Soleil και τη μαμά και τη γιαγιά έξαλλες.
Για εμένα ήταν η στιγμή που επιβεβαίωνα πως ναι, σίγουρα υπάρχουν οι γίγαντες που μου διάβαζαν στα παραμύθια και πως σίγουρα κάπως έτσι θα είναι να κάνεις παρέα μαζί τους. Έπλαθε το μυαλουδάκι μου καλοκάγαθους γίγαντες που παρά την σωματική τους υπεροχή δεν θα δίσταζαν να καθίσουν στο πάτωμα μαζί μου και θα έπιαναν στα πελώρια χέρια τους τα μικροσκοπικά παιχνίδια μου ακριβώς όπως και "τα αγόρια", οι γίγαντες φίλοι του αδερφού μου.
Μεγαλώνοντας και πριν ακόμα πάω σχολείο, όλες μου οι φιλίες και τα παιχνίδια ήταν με αγόρια είτε γιατί φύονταν μόνο αυτή η ποικιλία στη γειτονιά, είτε γιατί ΟΛΟΙ οι οικογενειακοί μας φίλοι είχαν γιους. Τρελό σερί, μεγάλη επιτυχία, χρειάστηκε να πάω στο νηπιαγωγείο για να καταλάβω πως κάνουμε φίλες και κοριτσάκια σε τούτο το ντουνιά. Άγνωστη η χρησιμότητα τους μέχρι τότε.
Όσο και να ήρθαν τα πράγματα στη φυσιολογική τους ροή και να επήλθε η ισορροπία στη φύση στα σχολικά χρόνια ("κορίτσια ατσίδες, αγόρια κατσαρίδες", "όποιος το λέει, είναι" τα γνωστά -δεν τα αναφέρω μην ξεσηκώσω κύμματα αντιδράσεων) ένα κουσούρι μου άφησε αυτή η προϊστορία. Σε όλες τις βαθμίδες, υπήρχε πάντα το μοτίβο: ο εκάστοτε κολλητός μου στο σχολείο.
Ένα αγόρι με το οποίο κάναμε κολλητή παρέα κ με έβαζε στο κλίμα σε ποια κατάσταση βρίσκεται ο ανδρικός εγκέφαλος ανά τα χρόνια.
Κάπως έτσι λοιπόν μεγαλώνοντας σας ζούσα, αγόρια. Μου λύνατε τα μεγάλα μυστήρια.
Έμαθα πως το οτι ο Ν σήκωνε τη φούστα της Ε από το ΣΤ' 2 με τον χάρακα του πίνακα ήταν γιατί την "αγαπούσε". Έμαθα για ποια έγινε πιτα και τελικά λιποθύμησε στην ημερήσια της Γ' γυμνασίου ο Κ και οτι "έτσι κάνουν οι άντρες όταν τους χωρίζουν, ρε" (να δεις σουξέ μετά απο αυτό ο Κ). Έκανα σεμινάρια ποίησης στον κολλητό μου στο λύκειο μπας και ξεστραβωθεί από τα διανύσματα και ρίξει την Ε (καμμία ελπίδα η θετική κατεύθυνση) με αντάλλαγμα να μάθω τι κουβαλούσε άραγε στο κεφάλι του ο Δ (άχυρα) και τελικά έμαθα οτι το αγαπημένο all-time classic "είναι μ@λακας ρε, δε σου αξίζει" μπορεί να το πει και ανδρικό στόμα στις τουαλέτες ενός σκυλάδικου στην πενταήμερη και πως όχι, δεν έχουν το μονοπώλιο της ατάκας οι θυμωμένες φίλες μας.
Μεγαλώνεις κι άλλο και έρχεται και η στιγμή που εκείνος ο αγαπημένος φίλος που λόγω της μυϊκής του δύναμης είχες-παιδικά- στο μυαλό σου σαν τον Άφθαρτο, κουλουριάζεται στην αγκαλιά σου και κλαίει γοερά για ένα δεκάλεπτο έξω από ένα κοιμητήριο.
Η' η στιγμή που μαθαίνεις τα νέα εκείνου του politically correct συμφοιτητή, με τους λόγους για κοινωνική δικαιοσύνη, που είχες σε εκτίμηση και τελικά παντρεύτηκε... έναν πλούσιο πεθερό και ένα βέβαιο επαγγελματικό μέλλον.
Τα ζεις, καταλαβαίνεις, μαθαίνεις. Δεν ΤΟΥΣ καταλαβαίνεις, ούτε ΤΟΥΣ μαθαίνεις.
Ευτυχώς, να λέμε γιατί μετά θα ήταν ένας τόσο, μα τόσο βαρετός πλανήτης.
Δυστυχώς, λέμε κάθε φορά που σπάμε το κεφάλι μας καταλάβουμε Εκείνον.
Πιάνεις με τον καιρό τα sos, όχι οτι και αυτά ισχύουν για όλους. Κατα καιρούς ξεγελιέσαι, νομίζεις οτι κατάλαβες."Μετά από κάποια ηλικία οι άντρες δεν μεγαλώνουν, απλά ψηλώνουν" διάβασα και γέλασα. Μου ήρθε ξανά η εικόνα των "γιγάντων" της παιδικής μου ηλικίας. Τόσο μακριά και όμως τόσο κοντά.
Σιχαίνομαι τα κλισέ, τις γενικότητες και τους ξερόλες. Σιχαίνομαι να μιλάμε για το άλλο φύλο με περισπούδαστο ύφος ή λες και κάνουμε ντοκιμαντέρ για κάτι μακρινό και ξένο όπως η Ρώσικη στέπα.
Δεν ξέρω κάτι. Η μόνη βεβαιότητα που μπορώ να πω οτι αποκόμισα από τις φιλίες μου με αγόρια μέσα στο χρόνο, είναι οτι οι παρέες τους είναι πραγματικά διασκεδαστικές.
Αυτές τις σκέψεις κάνω με αφορμή τον επικείμενο ερχομό ενός ακόμη αρσενικού στον πλανήτη και τη ζωή μου.
Ενός αγοριού που σαν μέλλουσα πνευματική του μητέρα θα πρέπει, λέει, να το καθοδηγήσω σωστά. (Παρακαλάω τη μάνα του να βγει ταύρος και όχι δίδυμος και τρέχω η δόλια... )
Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι να του πω να κοιτάει τους ανθρώπους μέσα στα μάτια όταν χαμογελάει. Και πως όταν αγαπάει, να φροντίζει αυτό να φαίνεται, όπως ήταν ολοφάνερο σε εμένα σε εκείνο τον κύκλο από τεστοστερόνη κ γένια το Σαββατόβραδο.
