Τι έκανες στο γάμο σου μπαμπά;

Η αγαπημένη μου ελληνική ταινία είναι το "Μια τρελή, τρελή οικογένεια". 

Πρέπει να την έχω δει περίπου 89.234.123 φορές. Θα μου πεις,  σιγά το επίτευγμα. Αν έχεις γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ελλάδα, τόσες περίπου είναι οι φορές που έχεις δει και όλες τις υπόλοιπες ελληνικές ταινίες. Όσες και αν είναι οι φορές λοιπόν, εγώ γελάω σαν να την πρωτοβλέπω. Δεν γελάω ακριβώς, "σκουπίζω το πάτωμα" νομίζω λέγεται αυτή η ανθρώπινη συμπεριφορά, κατά την οποία το υποκείμενο γλυστράει κάτω από τον καναπέ και κυλιέται παλινδρομικά.  
Δεν θα αναφερθώ στις απίστευτες ατάκες και ερμηνείες, στην λατρεμένη Παστα-Φλώρα και το διαχρονικό σύνθημα "Αχ,Στέλιο ήρθες;". (Είπα όχι) Θα κρατηθώ για να μην μιλήσω και για το πόσο πανέμορφη ήταν η Καρέζη και πόσο θέλω εκείνο το φόρεμα με την τρύπα κάτω από το στήθος. (Υπερπροσπάθεια κάνω. Αλλά αν είχατε το πατρόν πολύ θα με βοηθούσατε).
Η σκέψη που με ιντρίγκαρε πάντα βλέποντας την ταινία, ήταν το οτι η Καρέζη ξεγλύστρισε από το πανηγύρι ενός ελληνικού γάμου και το πόσα παραλειπόμενα θα μπορούσαν να προκύψουν αν βλέπαμε αυτό στις οθόνες, αντί για τη σεμνή τελετή στη Βενετία.

Ας το ομολογήσουμε πια. Στους γάμους, μαρκίζα είναι η νύφη. Ο γαμπρός περνάει στα ψιλά γράμματα. Δηλαδή αν ο γαμπρός δεν σκάσει μύτη με το μποξεράκι σούπερμαν, ε δεν θα παλέψεις με το κοκαλωμένο από τη λακ τσουλούφι της κυρίας μπροστά σου για να δεις "τι φοράει, καλέ". 

Στην εως τώρα καριέρα μου ως καλεσμένη γάμων, οι εντονότερες στιγμές ήταν πάντα στο σπίτι της νύφης. Λακ, πινέλα, τσιμπιδάκια όλα σε ένα πεδίο μάχης και στη μέση εκείνη. Απ'έξω χοροί, πατροπαράδοτα anything, περιφερόμενα λικέρ, πανικός, ομαδική παράκρουση και λαοθάλασσα. Τρόμος.
Κάθε που ήμασταν "του γαμπρού" πολύ απλά πήγαινα μια και έξω στην εκκλησία.
Το φθινόπωρο που μας πέρασε είχαμε ένα τρελό σερί από γάμους φίλων. 
Ένας από αυτούς που παντρεύονταν, ήταν παλιός μου συμμαθητής από το δημοτικό, γείτονας και οικογενειακός φίλος. 
Από αυτούς τους ανθρώπους που γίνονται φίλοι και οι γονείς σας, που μεγαλώνεις και παίζεις μαζί στον ίδιο δρόμο, που έχεις αποκοιμηθεί βλέποντας το ο "Ιησούς από τη Ναζαρέτ" στο κρεβάτι των δικών του ("Άσε με μαμά, αν φύγουμε τώρα θα το χάσω" -Απόσταση μεταξύ των σπιτιών μας: 56'' με αργό βήμα. Γελούσαν οι άνθρωποι, έκλαιγα εγώ για το Χριστούλη) Με τα χρόνια οι γύρω νομίζουν οτι μπορεί και να είστε συγγενείς και εσείς δεν τους χαλάτε την καρδιά.
Επομένως, την όλη προετοιμασία του γάμου την έζησα για πρώτη φορά εκ των έσω(very όμως) και για τον γαμπρό. Αν εξαιρέσεις λοιπόν, όλο το άγχος της ελληνίδας μάνας να είναι εκείνη τη μέρα το σπίτι χειρουργείο από καθαριότητα και τάξη, ο γαμπρός το αντιμετώπιζε με αρκετή μεθοδικότητα.

Και ήρθε η μεγάλη μέρα. Όταν μπήκα στο σπίτι όλοι ήταν ήδη έτοιμοι, εκτός από τον αδερφό του γαμπρού που περιφερόταν στο σαλόνι, ψάχνοντας κάποιον μύστη του πανάρχαιου μυστικού του κόμπου στη γραβάτα. Όταν τελικά συμβιβάστηκε με τον πατέρα του, άρχισαν να έρχονται και οι πρώτοι καλεσμένοι.
Κάπου εκεί άρχισαν και τα αστεία που περιλαμβάνουν λέξεις όπως "απόδραση, Αλκατράζ, ιδρώτας, κρύος, προλαβαίνεις". Μέχρι εδώ, όλα αναμενόμενα. Κάποια στιγμή σε ανύποπτο χρόνο, η μαμά του γαμπρού με έχρισε υπεύθυνη του κεράσματος γλυκών. (Κι ας με ξέρει από παιδί) Το σαλόνι ήταν ένας παράδεισος συγγενών. Θείοι, θείες, ξαδέρφια εκπλήρωσαν το ρόλο τους μια χαρά. Πήραν όλοι γλυκό, χάρηκα και εγώ με το σαξές της αποστολής.
Η ανατροπή ήρθε όταν μπήκα στο δωμάτιο που ήταν μαζεμένοι όλοι οι φίλοι του γαμπρού και ο ίδιος. Άδειο. Εγώ, η πιατέλα και τα γλυκά.

Η μυρωδιά από 15 τσιγάρα με οδήγησε στο μπαλκόνι όπου βρήκα κάτι χαλαρούς τύπους να λιάζονται (λέμε τώρα) στη βεράντα. Ο γύρος με το λικέρ μάλλον δεν τους είχε συγκινήσει, πήρε και κάτι μπύρες το μάτι μου, τα γλυκά μου ούτε να τα φτύσουν. Ποδόσφαιρο και πλακίτσα στην ημερήσια διάταξη. Ήθελα να ουρλιάξω. Σκεφτόμουν πως την ίδια ώρα σε ένα άλλο σπίτι στην άκρη της πόλης επικρατεί π α ν ι κ ό ς. "Ωστε έτσι τα περνάτε;" Ούτε ένα σεσουάρ έτσι, για τα προσχήματα. Η Ηρεμία. Ο γαμπρός σε νιρβάνα ανέλυε κάτι για τον Ηρακλή.

Κάποιος από το σαλόνι είπε να δυναμώσουν τη μουσική που έπαιζε στο δωμάτιο του γαμπρού, να πέσει και κανένας χορός. Και εκεί που προετοιμάζομαι για το χότεστ χιτ των γάμων τελευταίως το "Στου παιδιού μου τη χαρά, έσφαξα έναν κοκορά" (ο τόνος στο α) αντηχεί σε όλο το σπίτι  "Το καλύτερο μπεγλέρι είναι τα κλειδιά στο χέρι". (Τιτανοτεράστιε Μαργαρίτη)
Κοιτάω το γαμπρό με βλέμμα "σου έχουν σφίξει τη γραβάτα τόσο, που μπλόκαρε η παροχή στο ανώγειο;" σηκώνει τους ώμους και λέει "Βρήκαμε μια playlist στο youtube, λαϊκά έλεγε. Άμα θες, πάνε στο λαπτοπ κ βρες τίποτα άλλο". Οι σκέψεις να πάω να φορτώσω καμμιά playlist "Παντρεύεται η αγάπη μου σε πείσμα για γινάτι μου- Παντρεμένοι κι οι δυο" να γίνει ΤΟ ταρατατζούμ απορρίπτονται ένεκα της φουκαριάρας της μάνας του, που ήταν η μόνη αγχωμένη.

Ξαφνικά, εκεί που καθόμαστε όμορφα και ωραία και έχω βάλει μπρος ένα εξαιρετικό σπιτικό λικέρ που κυκλοφορούσε στα πέριξ, ο γαμπρός δίνει το σύνθημα για το φάιναλ κάουνταουν. Και εξαφανίζεται.
Το μοναδικό πράγμα για το οποίο είχε καταδεχτεί να αγχωθεί ήταν η ώρα αναχώρησης από το σπίτι. Πρέπει να μας την είχε πει σε όλες τις γλώσσες και τη νοηματική.
6 και 4' ώρα Ελλάδος ο γαμπρός εισέρχεται εις το αυτοκίνητο του κολλητού του και χωρίς να ρίξει δεύτερη ματιά ξεκινάει για την επιχείρηση γάμος. Μας είχε βάλει δε όλους τόσο στο κλίμα που δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου, αλλά νομίζω πως άκουγα από κάπου το soundtrack του Mission Impossible. Εδώ βέβαια άκουσα Σφακιανάκη "του νταβατζή σου η μαχαιριά" αυτό θα μου φανεί περίεργο;

Πιο αποτυχημένη αυτοκινητοπομπή για γαμό δεν έχει ματαγίνει. 3 χιλιόμετρα απόσταση οι υπόλοιποι από το αμάξι με το γαμπρό. Τα πιο άκυρα κορναρίσματα στην ιστορία του Κ.Ο.Κ.
Φυσικά και φτάσαμε υπερβολικά νωρίς στην εκκλησία. Τον βρήκαμε ήδη στα σκαλιά να κρατάει την ανθοδέσμη όπως θα κρατούσες μια δέσμη ΤΝΤ. Εγώ αρνήθηκα να κρυώνω και μαζί με τον αδερφό του γαμπρού τρυπώσαμε μέσα στην εκκλησία, όπου πιάσαμε από ένα στασίδι και χασμουριώμασταν. 

7 και 1' ώρα Ελλάδος, 60 ολόκληρα δευτερόλεπτα  αργότερα από την αναγραφόμενη στο προσκλητήριο ώρα, τρέχαμε πρός την έξοδο της εκκλησίας να υποδεχθούμε τη νύφη.

Τα ετερώνυμα έλκονται, my ass.