Σπάω ένα ρόδι, κάνω μια φούρλα και μπουκάρω. Καλώς σας βρήκα και καλώς -αν- με βρήκατε.
Ένα ωραίο βράδυ μετά τα μεσάνυχτα, την προηγούμενη εβδομάδα που ο καιρός αποφάσισε να μας κάνει να σκαρφαλώνουμε σε ντουλάπες να ξεθάψουμε το οτιδήποτε δεν ήταν φτιαγμένο για ονειρικές αποδράσεις στην Ανταρκτική, ένας ήχος από έξω μου τράβηξε την προσοχή. Ερχόταν από το δημοτικό σχολείο που έχω απέναντι από το σπίτι μου. (Άλλη ώρα θα μιλήσω για αυτή την ανείπωτη ευτυχία του να έχεις σχολείο ΤΟΣΟ κοντά στο σπιτικό σου). Ο επίμονος χτύπος μιας μπάλας μπάσκετ πότε στο ταμλπό και πότε στο γήπεδο, φωνές και γέλια από κάποια προφανώς μεγάλα αγόρια.
Και τότε συνέβη. Αυτό που ο Doctor Who έχει για full-time απασχόληση, αυτό που είναι από τις πιο κλισέ ερωτήσεις από γεννησιμιού των ερωτήσεων: ταξίδεψα στο χρόνο. Στο παρελθόν για την ακρίβεια. Και πριν αρχίσετε να με ρωτάτε για τον Σωκράτη, τον Έλβις, τον Βοναπάρτη και την προγιαγιά σας να διευκρινίσω οτι μιλάω για ένα σχετικά κοντινό παρελθόν δηλ. τα παιδικά μου χρόνια.
Από τότε είχα να ακούσω τόσο αργά το βράδυ παιδιά να έχουν τρυπώσει στην αυλή του σχολείου και να παίζουν, να γελάνε και να κάνουν ψιλοέξαλλους τους γείτονες. Αλήθεια τι έγινε μετά; Γιατί σταματήσαμε να ακούμε τα γέλια από τις νυχτερινές τσακαλοπαρέες; Να φταίει που κλείδωσαν τις πόρτες; Αυτό δεν εμπόδισε ποτέ κανέναν μας από όσο θυμάμαι. Σε αυτό το δημοτικό πήγαινα. Μπορώ ακόμη κ σήμερα να σου πω πού περίπου έχει τα σωστά βαθουλώματα ο πέτρινος τοίχος της περίφραξης για να βάλεις τα πόδι σου και να σκαρφαλώσεις μέσα. Να φταίει μήπως που κλειδωθήκαμε εμείς; Που το μόνο που ακούς τα καλοκαίρια είναι το βουητό των κλιματιστικών; Δεν ξέρω. Ίσως μεγαλώνοντας να χάνεις τελικά πολύ περισσότερα κομμάτια του παζλ χωρίς καν να το αντιλαμβάνεσαι.
Το πόση εντύπωση μου έκανε όμως η δύναμη ενός ήχου που κατάφερε να φέρει πίσω μνήμες από το παρελθόν άλλο να σου λέω...
Όλοι έχουμε κάποια στιγμή ταξιδέψει μέσω μιας γεύσης, μιας μυρωδιάς, ενός ήχου σε κάποια στιγμή του παρελθόντος (αν κάποιος έχει πάει μέλλον, να μας πει τι είχε φάει). Αισθήσεις, τα πιο φθηνά εισητήρια για ταξίδι στο χρόνο. Σε μένα όμως ξύπνησε μαζί και μια ολόκληρη αίσθηση εκείνης της εποχής. Και άρχισαν οι σκέψεις...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου