Το δίλημμα του φυλακισμένου

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ήσουν απόλυτα σίγουρος για μια επιλογή σου; Και πότε η κάβα των επιλογών σου ήταν απλή, συγκεκριμένη και ξεκάθαρη;

Η τελευταία φορά που θυμάμαι να είχα μια απλή επιλογή ήταν στο νηπιαγωγείο.

Eίχα αποφασίσει οτι θα παντρευτώ τον Λ. που ήταν όμορφος, έμενε κοντά στο σπίτι μου (από τότε πρακτικό άτομο, γιατρέ μου), έδερνε τα άλλα αγόρια και με είχε υπερασπιστεί ιπποτικά ("αν την ξαναπειράξεις, θα σε μαυρίσω στο ξύλο") όταν η κακιά Δ. δεν με άφηνε να μπω στο κουκλοθέατρο και έκλαιγα με μαύρο δάκρυ. Το είχαμε ανακοινώσει και στους γονείς, μην το 'χουν έγνοια, όλα μέλι-γάλα.

Μετά μεγάλωσα και έμαθα να μπαίνω μόνη μου στα κουκλοθέατρα.

Η επόμενη φορά που ίσως μπαίνει στο λογαριασμό, ήταν στα 17 που δήλωνα κατηγορηματικά στους γονείς οτι αν δεν περάσω Θεσσαλονίκη εγώ δεν ξεκουνιέμαι για αλλού. Τι κι αν προσπαθούσαν οι καημένοι να μου πάρουν το βάρος λέγοντας πως δεν πειράζει και να μην αγχώνομαι. Εγώ έσφιγγα τα δόντια και γρύλιζα πως όλοι έρχονται στη φτωχομάνα για φοιτητική (ντόλτσε, αλλά αυτό δεν το λες στους γονείς) ζωή και εγώ που γεννήθηκα κάτω από τον Πύργο το Λευκό (πως τον κοιτάς, στο αριστερό χέρι) ένα βράδυ που χιόνισε, θα λείπω; Θεσσαλονίκη ή τίποτα, λοιπόν. Τελικά έγινε το θέλημα μου, αλλά και πάλι, την πολυπλοκότητα των επιλογών που είχα να αντιμετωπίσω πριν συμβεί δεν την λες και εύκολη πίστα.

Και επειδή σαν κορίτσι και εγώ κάτι έχω δει και από Sex and the city, εκτός από τα φρου-φρου και αρώματα, θυμάμαι και μια ατάκα που έλεγε πως μήπως τελικά ακριβώς επειδή έχουμε τόσες πολλές επιλογές, συχνά δεν κάνουμε καμμία απολύτως; Βρε λες;