Παλιότερα, το απόγευμα της 31ης Δεκεμβρίου πάντοτε κατάφερνα να ξεκλέψω
μια ώρα ανάμεσα στην αναμπουμπούλα (λέξη είναι Φάνιη μου, τη λέμε) της
Παραμονής για να κάνω τον δικό μου απολογισμό της χρονιάς. Μεγαλώνοντας παρατήρησα το φαινόμενο οτι άρχισα να μην θυμάμαι κ ιδιαίτερα πολλά πράγματα και να μην με νοιάζει και ιδιαίτερα. Περνώντας ο καιρός, ο απολογισμός μετατρεπόταν σιγά-σιγά σε μείον. Μείον ένας στόχος που δεν πετύχαμε μέσα στις 365 μέρες, μείον τα ανεκπλήρωτα της χρονιάς, μείον. Μείον. Μέχρι που ήρθε κ μια Παραμονή που το μείον αφορούσε άνθρωπο κ υγεία. Κατέληξα στο συμβιβασμό πως τελικά καλή χρονιά είναι αυτή που δεν σου πήρε κανέναν.
Στο πλαίσιο αυτό, φέτος προσπαθώντας να θυμηθώ τι αξιομνημόνευτο πρέπει να αναφέρω στα απομνημονεύματα μου (να εκτιμηθεί μελλοντικέ βιογράφε μου) και επειδή η μνήμη μου είναι ο χειρότερος σύμβουλος, θα τα μετρήσω χοντρικά. Φασόλια, φακές ένα πράγμα. Ισολογισμός σύστεμ. Ενεργητικό- Παθητικό. Δεν τα σπουδάσαμε τυχαία τα οικονομικά μανδάμ.
Μείον κ πάλι ανεκπλήρωτοι στόχοι. Ε και; Σιγά το νέο. Όσο θα έχεις στόχους θα έχεις κ μείον στη λίστα, μαρουλάκι. Γκετ όβερ ιτ που λένε και οι φίλοι μας οι αγγλομαθείς.
Καλύτερα. Θα έχω και στοκ στόχων για τη νέα χρονιά.
Από την άλλη γίνανε πράγματα φέτο, Βάνα μου. Ναι 'νταξει κ στη χώρα γίνανε, αλλά ας πιάσουμε τα βασικά. Εμένανε.
Στα συν. Το 2012 μου έφερε έναν καινούργιο φίλο που μου έμαθε πως όταν κάποιος νοιάζεται κάνει πράγματα για σένα χωρίς εσύ καν να το αντιληφθείς. Και όταν το καταλάβεις δεν θα το παραδεχθεί, αλλά απλά θα χαμογελάσει με νόημα.
Το 2012 μου έμαθε πως μπορείς να δακρύσεις από χαρά για την ευτυχία κάποιου άλλου.
Πώς να ρίχνω άγκυρα και πώς να οδηγήσω μηχανοκίνητο βαρκάκι χωρίς να καταλήξω στο εξοχικό του Ερντογάν.
Πως όταν κάνεις βουτιά από το βαρκάκι παίρνεις κ το χέρι σου μαζί. Δεν το αφήνεις πίσω για παράδειγμα. (Τυχαίο παράδειγμα).
Πώς είναι ο γιατρός της παρέας να ανακαλύπτει οτι μπορεί να σου φτιάξει νάρθηκα με το παρεό της φίλης του, μετά από αρκετές προσπάθειες. Πάνω σου. (Τυχαίο το παράδειγμα,επιμένω).
Πως υπάρχει γιατρός που αγαπάει τόσο αυτό που κάνει, που θα τα κάνει όλα αυτά καταμεσής της θάλασσας.
Οτι στο 2ο πόδι της Χαλκιδικής "when in doubt, always turn right". (Κάποια πράγματα δεν είναι τυχαία).
Πώς είναι να κάνεις ένα μπλογκ. (Ναι αυτό. Δεν είπα καλό μπλογκ. Σόρι ρε καψούλι).
Καινούργιες μουσικές κ μουσικούς από διαμετρικά αντίθετους χώρους.
Οτι τελικά μου αρέσει πάρα πολύ ο Ραχμάνινοφ.
Καινούργια στέκια. Κυριότερο, οτι υπάρχουν ακόμα μέρη που μπορούν να γίνουν στέκια.
Οτι υπάρχουν άνθωποι εκεί έξω που κάνουν τις ίδιες βλακείες με εσένα.
Και αντιδρούν εντελώς διαφορετικά.
Οτι πρέπει να πάω κάποια στιγμή στην Κύθνο.
Οτι στη Θεσσαλονίκη έχουν ξεμείνει κάτι υπέροχα κρυμμένα κτίρια, με αρχιτεκτονική του '30.
Να φτιάχνω pancakes στο σωστό τηγάνι.
Οτι είμαι περιζήτη για συνοδηγός. (Βρίζω ασταμάτητα την ξυνή του destinator).
Οτι ζευγάρια που θεωρούσες δεδομένα μαζί, χωρίζουν.
Οτι υπάρχει ένας "δρόμος" που ενώνει το 3ο με το 2ο πόδι της Χαλκιδικής και τον ανακαλύπτεις αφού πρώτα έχετε καταλήξει με την κολλητή σου οτι αυτές οι διακοπές θα τελειώσουν με amber alert και για τις δυο σας οπότε ας τραγουδήσετε μέσα στο αμάξι απαλλαγμένες από το άγχος του να κοιτάς για πινακίδες στο "δρόμο".
Πως κάνοντας γιόγκα ανακαλύπτεις γρήγορα κ επώδυνα οτι δεν έχεις καμμία αίσθηση ισορροπίας (no news here).
Πως υπάρχει ένα όνομα, που σε όποιον άνθρωπο και να το συναντήσω πάντα θα με με κάνει να τρέχω.
Πως μπορώ να κοιμήσω ένα μωρό. Και να το αλλάξω. Και πως δεν είναι και τόσο εύθραυστα αυτά τα ανθρωπάκια, απλά σπάνε τρελή πλάκα με την αγχωμένη φάτσα μας.
Πως ακριβώς πάνω από την είσοδο στην θύρα 4 υπάρχει το υπερσύνθημα "Ο ΠΑΟΚ ΕΙΝΑΙ ΝΤΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΑ ΚΑΙ ΜΟΥ".
Πώς είναι να βλέπεις μέσα στο γήπεδο να εκτελείται έμμεσο φάουλ. (Αυτό που μπαίνουν κ στριμώχνονται και τα 11 νταγλάρια της ομάδας ΜΕΣΑ στο διχτάκι. Πσσσσσσσσσσσσ φυσάω. Λεξικό).
Οτι εμείς οι Παοκτσήδες δεν συμπαθούμε τον Πλατανιά αλλά είμαστε με την Εργοτελάρα.
Οτι σε πατσατζίδικο βρίσκεις και εξαιρετικό τζιγεροσαρμά.
Τα μανιτάρια σε σκορδοβούτυρο και λευκό κρασί.
Πώς είναι να ανακαλύπτεις για πρώτη φορά οτι δεν είσαι αθάνατος αλλά εύθραυστος και θνητός.
Πως πρέπει να με αγαπάω και να με φροντίζω περισσότερο.
Πως πρέπει και να το θυμάμαι, να πάρει....
Στο πλαίσιο αυτό, φέτος προσπαθώντας να θυμηθώ τι αξιομνημόνευτο πρέπει να αναφέρω στα απομνημονεύματα μου (να εκτιμηθεί μελλοντικέ βιογράφε μου) και επειδή η μνήμη μου είναι ο χειρότερος σύμβουλος, θα τα μετρήσω χοντρικά. Φασόλια, φακές ένα πράγμα. Ισολογισμός σύστεμ. Ενεργητικό- Παθητικό. Δεν τα σπουδάσαμε τυχαία τα οικονομικά μανδάμ.
Μείον κ πάλι ανεκπλήρωτοι στόχοι. Ε και; Σιγά το νέο. Όσο θα έχεις στόχους θα έχεις κ μείον στη λίστα, μαρουλάκι. Γκετ όβερ ιτ που λένε και οι φίλοι μας οι αγγλομαθείς.
Καλύτερα. Θα έχω και στοκ στόχων για τη νέα χρονιά.
Από την άλλη γίνανε πράγματα φέτο, Βάνα μου. Ναι 'νταξει κ στη χώρα γίνανε, αλλά ας πιάσουμε τα βασικά. Εμένανε.
Στα συν. Το 2012 μου έφερε έναν καινούργιο φίλο που μου έμαθε πως όταν κάποιος νοιάζεται κάνει πράγματα για σένα χωρίς εσύ καν να το αντιληφθείς. Και όταν το καταλάβεις δεν θα το παραδεχθεί, αλλά απλά θα χαμογελάσει με νόημα.
Το 2012 μου έμαθε πως μπορείς να δακρύσεις από χαρά για την ευτυχία κάποιου άλλου.
Πώς να ρίχνω άγκυρα και πώς να οδηγήσω μηχανοκίνητο βαρκάκι χωρίς να καταλήξω στο εξοχικό του Ερντογάν.
Πως όταν κάνεις βουτιά από το βαρκάκι παίρνεις κ το χέρι σου μαζί. Δεν το αφήνεις πίσω για παράδειγμα. (Τυχαίο παράδειγμα).
Πώς είναι ο γιατρός της παρέας να ανακαλύπτει οτι μπορεί να σου φτιάξει νάρθηκα με το παρεό της φίλης του, μετά από αρκετές προσπάθειες. Πάνω σου. (Τυχαίο το παράδειγμα,επιμένω).
Πως υπάρχει γιατρός που αγαπάει τόσο αυτό που κάνει, που θα τα κάνει όλα αυτά καταμεσής της θάλασσας.
Οτι στο 2ο πόδι της Χαλκιδικής "when in doubt, always turn right". (Κάποια πράγματα δεν είναι τυχαία).
Πώς είναι να κάνεις ένα μπλογκ. (Ναι αυτό. Δεν είπα καλό μπλογκ. Σόρι ρε καψούλι).
Καινούργιες μουσικές κ μουσικούς από διαμετρικά αντίθετους χώρους.
Οτι τελικά μου αρέσει πάρα πολύ ο Ραχμάνινοφ.
Καινούργια στέκια. Κυριότερο, οτι υπάρχουν ακόμα μέρη που μπορούν να γίνουν στέκια.
Οτι υπάρχουν άνθωποι εκεί έξω που κάνουν τις ίδιες βλακείες με εσένα.
Και αντιδρούν εντελώς διαφορετικά.
Οτι πρέπει να πάω κάποια στιγμή στην Κύθνο.
Οτι στη Θεσσαλονίκη έχουν ξεμείνει κάτι υπέροχα κρυμμένα κτίρια, με αρχιτεκτονική του '30.
Να φτιάχνω pancakes στο σωστό τηγάνι.
Οτι είμαι περιζήτη για συνοδηγός. (Βρίζω ασταμάτητα την ξυνή του destinator).
Οτι ζευγάρια που θεωρούσες δεδομένα μαζί, χωρίζουν.
Οτι υπάρχει ένας "δρόμος" που ενώνει το 3ο με το 2ο πόδι της Χαλκιδικής και τον ανακαλύπτεις αφού πρώτα έχετε καταλήξει με την κολλητή σου οτι αυτές οι διακοπές θα τελειώσουν με amber alert και για τις δυο σας οπότε ας τραγουδήσετε μέσα στο αμάξι απαλλαγμένες από το άγχος του να κοιτάς για πινακίδες στο "δρόμο".
Πως κάνοντας γιόγκα ανακαλύπτεις γρήγορα κ επώδυνα οτι δεν έχεις καμμία αίσθηση ισορροπίας (no news here).
Πως υπάρχει ένα όνομα, που σε όποιον άνθρωπο και να το συναντήσω πάντα θα με με κάνει να τρέχω.
Πως μπορώ να κοιμήσω ένα μωρό. Και να το αλλάξω. Και πως δεν είναι και τόσο εύθραυστα αυτά τα ανθρωπάκια, απλά σπάνε τρελή πλάκα με την αγχωμένη φάτσα μας.
Πως ακριβώς πάνω από την είσοδο στην θύρα 4 υπάρχει το υπερσύνθημα "Ο ΠΑΟΚ ΕΙΝΑΙ ΝΤΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΑ ΚΑΙ ΜΟΥ".
Πώς είναι να βλέπεις μέσα στο γήπεδο να εκτελείται έμμεσο φάουλ. (Αυτό που μπαίνουν κ στριμώχνονται και τα 11 νταγλάρια της ομάδας ΜΕΣΑ στο διχτάκι. Πσσσσσσσσσσσσ φυσάω. Λεξικό).
Οτι εμείς οι Παοκτσήδες δεν συμπαθούμε τον Πλατανιά αλλά είμαστε με την Εργοτελάρα.
Οτι σε πατσατζίδικο βρίσκεις και εξαιρετικό τζιγεροσαρμά.
Τα μανιτάρια σε σκορδοβούτυρο και λευκό κρασί.
Πώς είναι να ανακαλύπτεις για πρώτη φορά οτι δεν είσαι αθάνατος αλλά εύθραυστος και θνητός.
Πως πρέπει να με αγαπάω και να με φροντίζω περισσότερο.
Πως πρέπει και να το θυμάμαι, να πάρει....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου